است » كشتن « حجر بن عدى » و ياران پاك او ، توهين به ابوذر و او را سوار بر شتر برهنه كردن و فرستادنش به مدينه ، ناسزا گفتن به « امير مؤمنان على » عليه السّلام و « امام حسن » عليه السّلام و « ابن عباس » بر روى منابر ، وليعهد قرار دادن « يزيد » شرابخوار و قمارباز و . . . همه و همه دليل بر كفر و الحاد او است ! « ابو درداء » مىگويد : « به معاويه گفتم از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله شنيدم هر كس از ظرف طلا و نقره بياشامد آتش جهنم درونش را فرا خواهد گرفت » ، « معاويه » گفت : « أمّا أنا فلا أرى بذلك بأسا ، امّا من براى آن ايرادى نمىبينم » « ابو درداء » پاسخ داد : عجبا ! من از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نقل مىكنم او رأى شخص خود را اظهار مىكند ! من ديگر در سرزمينى كه تو هستى نخواهم ماند « 1 » . »
2 - حقطلبان گمراه و باطل گرايان آگاه !
در سخن بالا ديديم كه امام عليه السّلام در مقايسهء « خوارج » با لشكر شام و پيروان « معاويه » خوارج را بر آنها ترجيح مىدهد و چنين استدلال مىفرمايد كه : « خوارج به پندار خود ، دنبال حق بودند ولى خطا كردند ( و بر اثر جهل و لجاجت و تعصّب ) از حق تجاوز كردند و در طرف افراط قرار گرفتند ، ولى معاويه و پيروانش آگاهانه به دنبال باطل رفتند و به آن رسيدند » اين مقايسه مخصوص به عصر و زمان آن حضرت نيست ، بلكه در هر زمانى اين دو گروه يافت مىشوند . هم اكنون گروههايى از دشمنان اسلام را مىشناسيم كه آگاهانه به سوى باطل مىروند و كمر به محو اسلام و مسلمين بستهاند ؛ در حالى كه گروههايى هستند خواهان حقّاند امّا به علل گوناگون به آن نمىرسند ، آنها نيز در مقابل مسلمين قرار مىگيرند .
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، جلد 5 ، صفحهء 130 .