بخش اوّل
و لقد كنّا مع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقتل آباءنا و أبناءنا و إخواننا و أعمامنا . ما يزيدنا ذلك إلّا إيمانا و تسليما ، و مضيّا على اللّقم و صبرا على مضض الألم و جدّا على جهاد العدوّ ، و لقد كان الرّجل منّا و الآخر من عدوّنا يتصاولان تصاول الفحلين ، يتخالسان أنفسهما أيّهما يسقي صاحبه كأس المنون ، فمرّة لنا من عدوّنا و مرّة لعدوّنا منّا ، فلمّا رأى اللّه صدقنا أنزل بعدوّنا الكبت و أنزل علينا النّصر ، حتّى استقرّ الإسلام ملقيا جرانه و متبوّئا أوطانه . و لعمري لو كنّا نأتي ما أتيتم ، ما قام للدّين عمود و لا اخضرّ للإيمان عود . و أيم اللّه لتحتلبنّها دما ، و لتتبعنّها ندما !
ترجمه
ما در ركاب رسول خدا ( مخلصانه مىجنگيديم و در راه پيش برد اهداف آن حضرت گاه ) پدران و فرزندان و برادرها و عموهاى خود را از پاى درمىآورديم ( و اين كار نه تنها از ايمان و استقامت ما نمىكاست بلكه ) بر ايمان و تسليم ما مىافزود و ما را در شاهراه حقّ و صبر و استقامت در برابر درد و رنجها و در طريق جهاد پيگير در مقابل دشمن ، ثابت قدم مىساخت ، گاهى يكى از ما با فرد ديگرى از دشمن به صورت دو قهرمان با هم نبرد مىكردند ، بگونهاى كه هر يك مىخواست كار ديگرى را بسازد و جام مرگ را به او بنوشاند ( آرى ) گاه ما بر دشمن پيروز مىشديم و گاه دشمن بر ما ( ولى نه پيروزى مقطعى ما را مغرور مىكرد و نه آن شكست نوميدمان