خطبهء سى و دوم « 1 » و فيها يصف زمانه بالجور ، و يقسم النّاس فيه خمسة أصناف ، ثمّ يزهد فى الدنيا .
در اين خطبه ستمگرى زمانه را وصف كرده و مردم را به پنج دسته تقسيم مىفرمايد . همچنين در آن از زهد در دنيا سخن به ميان آمده است .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه از چهار بخش تشكيل شده است :
بخش نخست ، از وضع اسف انگيز جامعه در زمان امام عليه السّلام و مشكلاتى كه بر سر راه نيكو كاران و پاكدلان وجود داشته سخن مىگويد :
در بخش دوم ، امام عليه السّلام مردم آن زمان را ( و احتمالا مردم هر عصر و زمان را ) به چهار گروه تقسيم مىكند :
( الف ) : گروهى كه چون قدرت ندارند ، دست به فساد نمىآلايند . در واقع « از غم بىآلتى افسردهاند . » ( ب ) : گروهى كه داراى قدرتند و از قدرتشان براى ايجاد فساد و رسيدن به مال و مقام دنيا بهره مىگيرند .
هامش
( 1 ) محمد بن طلحه شافى ، در كتاب مطالب السئول ، اين خطبه را نقل كرده و اضافه مىكند كه اين خطبه را امام در مسجد كوفه در برابر گروهى از مردم ايراد فرمود و از اين كه محل ايراد خطبه را معين كرده به نظر مىرسد كه او سندى غير از نهج البلاغه داشته ، زيرا در نهج البلاغه به محل ايراد خطبه اشاره نشده است .
نيز جاحظ در البيان و التبيين آن را آورده ، هر چند در آغاز به اشتباه آن را به معاويه نسبت مىدهد ، ولى در پايان اعتراف مىكند كه شباهتى به سخنان معاويه ندارد و هماهنگ با سخنان امام على بن ابى طالب است .
مصادر نهج البلاغه ، جلد 1 ، صفحهء 417 .