از خداى بزرگ مىخواهيم كه توفيق تهيهء اين زاد و توشهء پر ارزش را ، پيش از فوت وقت به همهء ما مرحمت كند و دست خالى ( هر چند ، هر چه فراهم كنيم ، باز دست ما خالى است ) در اين سفر سرنوشت ساز ، به راه نيفتيم .
2 - هوا پرستى و آرزوهاى دراز دو دشمن سرسخت سعادت انسان
هشدارى را كه در پايان اين خطبه ، در بارهء خطرات عظيم هوا پرستى و آرزوهاى دراز داده شده ، بايد بسيار جدّى گرفت ، چرا كه نقطهء اصلى درد و خطر همين جا است .
هوا پرستى ، بزرگترين مانع راه سعادت انسان است . تسليم بى قيد و شرط در برابر شهوات و خواستههاى نفس ، مهمترين دشمن سعادت بشر است .
قرآن ، حتّى نسبت به اين موضوع به پيامبران نيز هشدار مىدهد ، از جمله در مورد حضرت داود مىگويد كه ما به داود گفتيم : «
« وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ »
، از هواى نفس ، پيروى نكن ! كه تو را از طريق حق گمراه مىسازد » . « 1 » در جاى ديگر ، از هواى نفس ، به عنوان يك بت خطرناك ، ياد مىكند و مىفرمايد : «
« أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ وَ خَتَمَ عَلى سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى بَصَرِهِ غِشاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ »
، آيا ديديد آن كس را كه معبودش را هواى نفس خويش قرار داده ؟ و خداوند او را با علم ( به اين كه شايستهء هدايت نيست ) ، گمراه ساخته و بر گوش و قلبش مهر نهاده و بر چشمش پرده افكنده ، با اين حال چه كسى مىتواند غير از خدا ، او را ( در سايهء توبه و بازگشت ) هدايت كند ، آيا متذكّر نمىشويد ؟ « 2 » » براستى كه هوا پرستى ، چشم و گوش را كور و كر مىكند و بر عقل و فكر انسان ، مهر مىزند و او را از تشخيص بديهىترين مسائل زندگى ، محروم مىسازد ! چه خطرى از اين برتر و بالاتر است ؟ ! به همين دليل ، قرآن بهشت را تنها از آن كسانى مىشمرد كه از مخالفت خداوند
هامش
( 1 ) سورهء ص ، آيهء 26 .
( 2 ) سورهء جاثيه ، آيهء 23 .