و طوق بندگى او را بر گردن نهد . آنها كه در چنين ساعاتى به ياد او هستند خدا آنان را در ساعات سخت و طوفانى از لطف خود محروم نخواهد كرد .
نشانهء ايمان خالص آن است كه انسان در سلامت و بيمارى ، جوانى و پيرى ، فقر و غنا ، پيروزى و شكست ، آزادى و زندان و بالأخره در همه حال به ياد او باشد و بر آستان او پيشانى نهد .
به همين دليل ، پيامبران بزرگ و امامان و پيشوايان راستين را مىبينيم كه در همه حال ، به ياد او بودند . حالات على عليه السّلام را در زمانى كه در گوشهء خانه بود و دستش به ظاهر از همه جا كوتاه بود ، با زمانى كه ظاهرا بر تخت قدرت تكيه زده بود ، يكسان مىبينيم . عبادت و راز و نياز شبانه ، رسيدگى به بينوايان و دردمندان ، زهد و بىاعتنايى نسبت به دنيا ، در هر دو حالت از زندگى او ظاهر و آشكار بود .
در هفتمين نكته ، باز ، به همگان هشدار مىدهد و مىفرمايد : « بدانيد ! من ، هرگز چيزى را مانند بهشت نديدم كه طالبانش ( اين گونه ) به خواب فرو رفته باشند و نه همانند آتش ( وحشتناك ) دوزخ كه فراريان از آن ( اين گونه ) به خواب فرو روند ، ألا و إنّى لم أر كالجنّة نام طالبها و لا كالنّار نام هاربها . » افرادى را ديدهايم كه وقتى سفر كوچكى در پيش دارند كه مختصر منافع مادى در آن است ، شبانگاه خواب از چشمشان مىپرد و بيدار مىمانند و يا هنگامى كه خطرى جزيى آنها را تهديد مىكند ، خواب به چشمانشان فرو نمىرود ، با اين حال چگونه ممكن است كه انسان طالب بهشت در سراى جاودان باشد - نعمتى كه بالاتر از آن تصور نمىشود ، يا ترسان از آتش دوزخ باشد ، درد و رنج جاودانى بىنظيرى كه از آن رنجى برتر تصور نمىشود - ولى چنان به خواب غفلت فرو رود كه گويى ، خبرى نيست كه نيست ؟ ! اين پديده ممكن است از ضعف ايمان نسبت به جهان ديگر سرچشمه گيرد و يا از غرق شدن در منافع زودگذر و زرق و برق دنيا ، هر چه باشد پديدهاى دردناك و وحشتزا است .
به هر حال ، وظيفهء رهبران الهى است كه مردم را همواره از اين خواب غفلت
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨٩