( حال كه چنين است ) در اين دنيا ، از اين دنيا ، زاد و توشهاى برگيريد كه فردا بتوانيد خود را با آن حفظ كنيد .
شرح و تفسير
در ششمين نكته ، امام عليه السّلام به مسألهء مهمّى مىپردازد كه بسيارى از مردم ، از آن غافلند و آن اين كه مىفرمايد :
آگاه باشيد ! همان گونه كه به هنگام ترس و ناراحتى ، ( بر خدا عمل مىكنيد ) به هنگام آرامش نيز عمل كنيد ، ألا فاعملوا في الرّغبة كما تعملون في الرّهبة ! خدا پرستى و ديندارى ، به اين نيست كه در مشكلات ، به سوى خدا رويم و دست به دامان لطف او بزنيم ، امّا به هنگام فرو نشستن طوفان مشكلات خدا و طاعت او را به فراموشى بسپاريم . اگر چنين باشد مشركان و بت پرستان عصر جاهليت نيز از خدا پرستان خالص بودند ، زيرا قرآن در بارهء آنها مىگويد :
« فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ »
هنگامى كه سوار بر كشتى شوند ( و امواج غول پيكر دريا و گردابها از هر سو آنها را احاطه كند ) خدا را با اخلاص مىخوانند ، ولى هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد ، راه شرك را پيش مىگيرند . « 1 » و در جاى ديگر خطاب به اين گونه افراد ، مىفرمايد :
« وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً »
هنگامى كه در دريا ، زيانى به شما برسد ( و خطراتى به سراغ شما بيايد ) ، تمام كسانى كه ( براى حلّ مشكلات مىخوانيد ) جز او ( خدا ) به فراموشى سپرده مىشوند ، امّا هنگامى كه شما را به خشكى و ساحل مىرساند و نجات مىدهد ، رويگردان مىشويد و انسان بسيار ناسپاس است . « 2 » غافل از اين كه روى آوردن در مشكلات به سوى خدا افتخارى نيست ، بلكه افتخار آن است كه در آرامش و راحتى و سلامت و قدرت ، انسان متوجه خدا باشد
هامش
( 1 ) سورهء عنكبوت : آيهء 65 .
( 2 ) سورهء اسراء ، آيهء 67 .