خطبهء بيست و هفتم و من خطبة له عليه السّلام و قد قالها يستنهض بها النّاس حين ورد خبر غزو الانبار بجيش معاوية فلم ينهضوا
. و فيها يذكر فضل الجهاد و يستنهض الناس و يذكر علمه بالحرب و يلقى عليهم التبعة لعدم طاعته .
امام ، اين خطبه را زمانى ايراد فرمود كه خبر حملهء لشكر معاويه به شهر ( مرزى ) انبار به آن حضرت رسيد ، ولى مردم براى جهاد حركت نكردند .
امام عليه السّلام اين خطبه را ايراد فرمود ، فضيلت جهاد را در آن برمىشمرد و مردم را به قيام ( در برابر غارتگران شام ) تشويق مىكند ، و نيز آگاهى خود را به فنون و مديريت جنگ بيان مىدارد و مسئوليت را متوجه مردمى مىسازد كه از وى اطاعت نكردند .
سند خطبه و زمان و مكان ورود آن
اين خطبه ، به گفتهء ابن ابى الحديد ، از خطبههاى مشهور امام على عليه السّلام است كه ( علاوه بر مرحوم سيد رضى ) بسيارى از محقّقان و محدثان ، آن را در كتابهاى خود آوردهاند ، از جمله مبرّد در ابتداى كامل ( با مقدارى تفاوت ) ذكر كرده و در ابتداى آن مىنويسد : به على عليه السّلام خبر دادند كه گروهى از لشكر معاويه ، به شهر انبار ( يكى از شهرهاى مرزى عراق ) وارد شدهاند و فرماندار آن حضرت را - كه حسان بن حسان نام داشت - كشتهاند .
امام عليه السّلام خشمگين شد و حركت كرد به گونهاى كه عبايش به روى زمين كشيده مىشد تا به نخيله ( لشكرگاهى در نزديكى كوفه ) رسيد و مردم به دنبال حضرتش