نماينده شجاع و باوفاى امام - و ساير ويرانگرىهاى او و لشكر شام خبر مىدهد .
در بخش سوم ، باز ، سرزنشها را متوجه مردم سست عراق در آن عصر و زمان ، مىسازد و آنها را سخت ملامت مىكند .
در آخرين بخش ، آمادگى كامل خود را براى جهاد با دشمن خونخوار و بىرحم و سوابق گذشته خويش را در امر جهاد ، بيان مىدارد .
در مجموع ، روح حماسى فوق العادهاى ، بر غلبه ، حاكم است كه هر شنوندهاى را سخت تحت تأثير قرار مىدهد .
جالب اين كه شارح معروف نهج البلاغه ، « ابن ابى الحديد » ، در يكى از سخنان خود مىگويد كه : بسيارى از گويندگان ، در بارهء اهمّيّت جهاد و تشويق به آن ، سخن گفتهاند ، امّا همه آنها ، خمير مايه سخن خود را از كلام على عليه السّلام گرفتهاند .
سپس به خطبه معروف « ابن نباته » در بارهء جهاد اشاره مىكند و آن را در برابر خطبه مولا على عليه السّلام مانند شمشير چوبين ، در برابر شمشير پولادين بر مىشمرد و آنها را قابل مقايسه نمىداند . « 1 »
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، جلد 2 ، صفحهء 80 .