4 . ( يا ايُّها النّاسُ انّا خَلَقْناكُم مِنْ ذَكَر وانْثى وَجَعَلْناكُمْ شُعُوباً وقَبائِلَ لِتَعارَفوُا انّ اكرَمَكم عِندَاللّه عليمٌ خبيرْ . ) « 1 »
تقوى در اين آيه مايه كرامت و ارزشمندى انسانها معرفى شده ، خداوند مىفرمايد اى مردم ( اى جهانيان ) ما شما را از يك مرد و يك زن خلق كرديم ، و شما را شعبه شعبه و قبيله قبيله قرار داديم ، تا قرب و بعد نژادى و سببى يكديگر را بشناسيد ، و در واقع با اين كار شناسنامه شما را كه وجه تميز شماست ، صادر كرديم ، امّا بدانيد كه قبيله و دسته و فرقه و گروه مايه كرامت نيست ، بلكه كرامت در محور تقوا دور مىزند و خداوند عالم و آگاه بر بيك و بد مردم است .
5 . ( تَزَوَّدوُا فَانَّ خَيْرَ الزّادِ التّقوى ) « 2 » - زاد و توشه برگيريد ، زيرا اين سفر الى اللّه هم مثل بقيه سفرها ، توشه مىخواهد ، و بهترين زاد و آذوقه در اين سير ، تقوى است ، خداوند در اين آيه تقوى را به عنوان بهترين زاد و توشه براى عبور از گذرگاه زندگى و رسيدن به قرارگاه آخرت معرفى مىكند كه : ( الدُّنيا دارُ مَمَرٍّ وَالاخِرَةُ دارُ مَقَقّر ) و بهترين آذوقه را نيز براى نجات از دار الفناء به دارالبقاء تقوى مىداند كه ( الدُّنيا دارُ فَناء والاخِرَةُ دارُ بَقاء ) .
شايسته است كه براى تاييد اين آيه به سراغ نهجالبلاغه على ( عليه السلام ) رويم ، تا ببينيم چگونه على ( عليه السلام ) مولاى متقيان ، اين معلم بزرگ بشريت ، راه زيستن را به يارانش نشان مىدهد .
قال على ( عليه السلام ) :
وَقَدْ رَجَعَ مِنْ صِفَّينِ ، فَاشْرَفَ عَلى القُبُورِ بِظاهِر الكُوفَةِ : يا اهْلَ الدِّيارِ المُوحِشَةِ والمَحالِّ المُقْفِرَةِ وَالقُبُورِ المُظْلَمَةِ يا اهْلَ التَّوْبَةِ ، يا
هامش
( 1 ) . حجرات ، آيه 13 .
( 2 ) . بقره ، آيه 197 .