« مسلم » صحيح است و گرنه ، بايد به دنبال نام ديگرى بگرديم و خدا كند حداقل نام ما از حيطه اسماء و صفات انسانى خارج نشود ، كه با اين رفتار ما جاى تعجب نيست اگر در ملكوت اعلى اسمى و صفتى غير انسانى بر ما نهند كه از اين مصيبت به خدا پناه مىبريم كه
« له الاسماء الحسنى » :
« براى او ( خداوند ) اسماء نيكو است » .
بحثى كه ذكرش در اينجا مناسب است ، اين است كه : آيا دو چيز به عنوان خير و شرّ در اين عالم موجود است يا خير ، ثنويين ( دوگانه پرستان همانند ايرانيان قديم ) « 1 » مىگفتند : آرى ، عالم تركيبى از خير و شر است و دو آفريننده دارند زيرا « اگر آفريننده ، خوب باشد بدها را نمىآفريند و اگر بد باشد خوبها و خيرها را ايجاد نمىكند » . « 2 »
اينها قائل به دو خالق بودند : 1 - خالق خير . 2 - خالق شرّ . امنيت و سلامتى و صلح و دوستى و صفا و صميميت و محبت را از خالق خير ، و دشمنى و خونريزى و جنگ و قحطى و بيمارى را از خالق شرّ مىدانستند .
از نظر موحّدان و يگانهپرستان كه توحيدى كاملتر از ديگران دارند ، در اين عالم وجودى بنام شرّ مطلق نيست ، بلكه همه چيز خير است ، و نظامى احسن از اين نظام آفرينش نيست ، اگر چشم دوبين ( لوچ ) و مطالعات شركآلود و تلقينات و تربيتهاى ناصحيح نباشد ، در اين عالم جز خير ديده نمىشود ، اينها كه عالم را مركب از خير و شرّ مىبينند احول ( دوبين ) هستند .
سؤالى كه : مطرح مىشود اين است كه : اگر شرورى وجود ندارد ، پس آنچه
هامش
( 1 ) . براى اطلاع بيشتر درباره ثنويت ( دوگانه پرستى ) مىتوانيد به عدل الهى شهيد مطهرى ، صفحه 72 تا 85 و صفحه 141 رجوع كنيد .
( 2 ) . عدل الهى ، چاپ انتشارات صدرا ، صفحه 73 .