مولى و امام متقين على بن ابيطالب ( عليه السلام ) هم در حالى كه ضربت خورده بودند ، در ضمن خطبهاى فرمودند :
« ايُّها الناس كُلّ امرء لاق ما يَفِرُّ مِنْهُ فى فِراره ، والاجَلُ مساق النفس اليه ، والهَرَبُ مِنْهُ مُوافاتُه ، كم اطَّرَدتُ الايام ابْحَثُها عن مَكنوِن هذا الامر ، فَابَى الله الّا اخْفائَه ، هيهات علمٌ مخزون » . « 1 »
« اى مردم ، تمام افراد بشر در زندگى خود برخورد مىكنند با چيزى كه از آن فرار مىكردهاند كه همان مرگ است و اجل و مدت زندگى همان زمانى است كه نفس او را به مرگ سوق مىدهد و رهبرى مىكند و فرار از آن عين برخورد و رسيدن به آن است ، چه بسا روزها گذشت كه من درصدد جستجو و تفحص از حقيقت بروز اين واقعه بودم ، ولى خداوند او را به اراده خود مخفى داشت ، هيهات ! اين دانشى است كه در خزانه علم الهى مخفى است ) .
آرى انسان در حين فرار از مرگ در آغوش او مىرود ، از خيابان تند عبور مىكند كه ماشين به او نزند ، اتفاقاً مىزند . به پزشك براى سلامتى و دوام عمر رجوع مىكند ، ولى متاسفانه در اثر اشتباه پزشك جان مىدهد ، به بيمارستان براى عمل مىرود ، ولى در زير كارد جراحى جان مىدهد .
شيخ الرئيس ابوعلى سينا در كتاب شفا راجع به حقيقت مرگ و علت ترس از آن مطالبى دارد كه ترجمه آن اين است : اما كسى كه مردن را جاهل است
هامش
( 1 ) خطبه 177 از نهج البلاغه شرح عبده ، صفحه 268 .