خداوند او را براى تكبّر و سركشى خُرد و كوچك و به سبب بلندپروازى پست نمود ؟ ! و آتش فروزان دوزخ را در آخرت براى او مهيا نمود .
چنان كه در قرآن كريم سوره حجر آيه 34 و 35 مىفرمايد : « قال فَاخْرُجْ مِنها فِانَّكَ رَجيمٌ و انَّ عَلَيكَ اللَّعنَةَ الى يَومِ الدِّينِ » : « خداوند فرمود از بهشت بيرون رو كه تو رانده شدى ، و تا روز رستاخيز بر تو لعنت است » و در آخرت براى او آتش برافروخته آماده فرمود ، ( چنان كه در قرآن كريم سوره ص آيه 85 مىفرمايد : « لَامْلَئَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ و مِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهم اجمَعينَ » : « دوزخ را از تو و از همه آنان كه پيرو تو هستند از آدميان و جِنّيان پر خواهم نمود » .
2 - مسئله تواضع و تكبّر در علم و عدم علم تاثير مىگذارد ، انسان متواضع اگر مسألهاى را نداند ، سؤال كرده و بر علم خود مىافزايد ، و برعكس انسان متكبّر با سؤال نمىخواهد شكوه ساختگى و دروغين خود را بشكند و اساساً يكى از حجابهاى شناخت ، تكبر است . اگر انسان متواضع شد زمينه علم افزايى او فراهم شده و علم هم زمين تواضع را متقابلًا فراهم مىكند ، زيرا تواضع و علم رابطه تنگاتنگ و مستقيمى با هم دارند و چرا علم تواضع نيافزايند ، در صورتى كه درخت پربار با سرفرو آوردن شاخههاى ميوهدارش ابراز تواضع نيافريند ، تكبر و بزرگى فروختن مانع از رسيدن علمى است كه به منزله آب حياتبخش روح و روان است ،
و به قول شاعر :
افتادگىآموز اگر طالب فيضى * هرگز نخورد آب زمينى كه بلند است
شاعر ديگرى درباره تكبر و بالانشستن ظاهرى در حالى كه درون تهى از فضائل و كرامات است ، اينچنين سروده :
من از بيقدرى خار لب ديوار فهميدم * كه ناكس كس نمىگردد از اين بالا نشستنها