ايمان و اخلاص ، به همهء اينها « رزق » گفته مىشود ، و آنها كه مفهوم اين كلمه را محدود به جنبههاى مادى مىكنند ، توجّه دقيق به موارد استعمال آن ندارند ، و از آنجا كه بخشندهء تمام مواهب در حقيقت خدا است ، « رازق » و « رزّاق » به معناى حقيقى ، تنها بر او اطلاق مىشود . « 1 »
[ رزق كريم : ]
« لَها رِزْقاً كَريماً »
« رزق كريم » معناى گستردهاى دارد كه تمام مواهب معنوى و مادى را در بر مىگيرد ، و تفسير آن به بهشت ، به خاطر آن است كه ، بهشت كانون همه اين مواهب است . « 2 »
[ رسالات : ]
« مِنَ اللَّهِ وَ رِسالاتِهِ »
بعضى گفتهاند كه « رسالات » اشاره به بيان فروع دين است و بعضى « رسالات » را به معناى اجراى دستورات الهى دانستهاند . « 3 »
[ رسول : ]
« يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ »
« رسول » كسى است كه علاوه بر مقام نبوت ، مأمور به دعوت و تبليغ به سوى آئين خدا و ايستادگى در اين مسير مىباشد .
در حقيقت « رسالت » مقامى است بالاتر از نبوت ، بنابراين در معناى رسالت ، نبوت هم افتاده است ؛ ولى چون آيهء 157 سورهء « اعراف » در مقام تشريح ، توضيح و تفصيل پيامبر صلى الله عليه و آله است ، آن دو را مستقلًا ذكر كرده .
در واقع آنچه به طور سربسته در مفهوم رسول افتاده ، به صورت مستقل و روشن به عنوان تجزيه و تحليل صفات او ذكر شده است .
« رسول » در اصل ، به معناى كسى است كه مأموريت و رسالتى بر عهدهء او گذارده شده ، تا آن را ابلاغ كند ، اما از نظر تعبيرات قرآنى ، و لسان روايات ، بعضى معتقدند : « رسول » كسى است كه ، صاحب آئين و مأمور ابلاغ باشد ، يعنى وحى الهى را دريافت كند و به مردم ابلاغ نمايد . به تعبير ديگر ، « رسول » همانند طبيبى است سيار ، و به تعبيرى كه على عليه السلام در « نهج البلاغه » دربارهء پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرموده : « طَبِيبٌ دَوَّارٌ بِطِبِّهِ » . او به همه جا مىرود ، به شهرها ، روستاها ، كوه و دشت و بيابان تا بيماران را پيدا كند و به مداواى آنها بپردازد ، او چشمهاى است كه به دنبال تشنگان مىدود ، نه چشمهاى كه تشنگان او را جستجو كنند . از رواياتى كه در اين زمينه به ما رسيده و مرحوم « كلينى » در
هامش
( 1 ) . يونس ، آيهء 31 ( ج 8 ، ص 342 ) ؛ هود ، آيهء 6 ( ج 9 ، ص 32 - / 34 ) ؛ ملك ، آيهء 15 ( ج 24 ، ص 349 )
( 2 ) . احزاب ، آيهء 31 ( ج 17 ، ص 306 )
( 3 ) . جنّ ، آيهء 23 ( ج 25 ، ص 138 )