4 . شادمانى گروهى و حزن و اندوه گروه ديگر .
توضيح اينكه : مىدانيم كه از قديم الايام و در طول تاريخ مانند امروز در همه نقاط دنيا و در مصر و آفريقا « 1 » شيعيان در ماه محرم به منظور عزادارى حسين بن على عليه السلام و ريحانه رسول خدا صلى الله عليه و آله اجتماع و راهپيمايى مىنمودند و اجتماع شيعيان در ماه محرم در « قيروان » و حركتشان به سوى دروازه شهر دقيقاً روى همين اصل بوده است .
و مىدانيم اين عزادارىها كوچكترين ارتباطى به صحابه ندارد و اگر در اين مراسم شعرى سروده شود و نوحهاى خوانده شود منعكس كننده مظلوميت حسين بن على عليه السلام و ياران آن حضرت و تنفر از ظلم يزيد و دستياران او مىباشد .
پس كشته شدن شيعههاى « قيروان » به اتهام سب صحابه يك توطئه از پيش ساخته براى اجراى سياست حكام آن روز آفريقا بوده كه اين سياست علاوه بر ( قيروان ) در ساير نقاط آفريقا نيز اجرا شده است .
و طبق گفتار ابن اثير آن روز در اثر اين حادثه گروهى خندان و گروهى گريان بودند ؛ يعنى افراد آگاه از سياست روز و تحريف حقايق گريان و اشك ريزان و گروهى بى اطلاع و زودباور خوشحال و شادمان بودند .
و اگر سب صحابه واقعيت داشت ، حزن و اندوه گروهى مفهومى پيدا نمىكرد .
و اين سياست تحريف را نه در « قيروان » تونس بلكه در نقاط ديگر و در طول تاريخ مىتوان به وضوح مشاهده نمود .
و اما تعصب
در بعضى از كتابها كه دربارهء ملل و نحل و آراء و عقايد تأليف گرديده از شخصى به نام « ابو كامل » ياد شده است با اين خصوصيت كه او شيعه بوده و در عين حال به كفر ارتداد همه صحابه و ياران پيامبر و حتى به كفر اميرمؤمنان عليه السلام معتقد بوده است . آنگاه براى او پيروانى به نام « كامليه » ترسيم و معرفى شده كه داراى همان عقيده يعنى هم از
هامش
( 1 ) . مراسم عزادارى در طول دوران سلطنت فاطمىها را در مصر و آفريقا در خطط مقريزى ، چاپ بغداد ، ج 1 ، ص 490 تحت عنوان ( يوم عاشورا ) ملاحظه فرماييد .