و كتاب أشربه تا ابواب انبذه ( 6 : 392 به بعد ) .
و كتاب دواجن ( 6 : 535 به بعد ) .
بسيار از محاسن بهره گرفته شده است .
3 . كتاب حسين بن سعيد ، كه به نام نوادر أحمد بن محمد بن عيسى به چاپ رسيده ، از اجزاء كتابهاى سىگانهء حسين بن سعيد است . « 1 »
كتاب النكاح 5 : 415 - 416 ، 423 - 424 ، 426 - 427 .
كتاب الإيمان و النذور و الكفارات 7 : 440 ، 454 - 455 .
4 . كتاب أبو سعيد عصفرى ( اين كتاب در ضمن اصول ستة عشر به چاپ رسيده است ) .
كتاب الحجة 1 : 530 / 6 ، 534 / 17 و 18 .
5 . كتاب سليم بن قيس هلالى
كتاب فضل العلم 1 : 44 / 1 ، 46 / 1 ، 62 / 1 .
كتاب الحجة 1 : 191 / 5 ، 297 / 1 ، 529 / 4 ، 539 / 1 .
كتاب الإيمان و الكفر 2 : 391 / 1 ، 414 / 1 .
شيوهء اقتباس از مصادر موجود
با مراجعه به مواردى كه صريحاً نام مصدر حديث در سلسلهء سند ذكر شده است در مىيابيم كه مؤلف گاه تغييراتى در هنگام برداشتن احاديث در سلسلهء سند انجام مىدهد ، اين كارها كه در جهت يكدست كردن و انسجام بخشيدن بيشتر صورت گرفته عبارتند از :
1 . تبديل عبارات روايتى گوناگون به عنعنه .
قال حدّثنى خ عن . « 2 »
حدثنا خ عن ( بصائر : 230 / 5 خ كافى 1 : 257 / 3 )
هامش
( 1 ) . ر . ك . مقالهء « نوادر أحمد بن محمد بن عيسى يا كتاب حسين بن سعيد ؟ » ، مجلهء آينهء پژوهش ، شمارهء 46 ، ص 23 - 26 .
( 2 ) . بصائر الدرجات ، ص 199 ، ح 1 ؛ كافى ، ج 1 ، ص 197 ، ح 3 ؛ محاسن ، ص 32 ، ح 21 ؛ كافى ، ج 2 ، ص 519 ، ح 1 .