فصل چهارم در بيان بعضى از احكام و مسائل متفرّقه كه متعلّق به كتاب صوم است
و در آن چهار مسأله است :
مسألهء اول :
زنى كه آبستن باشد و وضع حمل او نزديك باشد و زنى كه شير بدهد ، هرگاه به جهت روزه گرفتن تشويشى داشته باشند كه ضرر به خود ايشان يا طفل ايشان برسد ، مىتوانند افطار كنند و بايد بعد ، قضا بگيرند و به عوض هر روزى كه افطار كردهاند ، يك مد طعام تصدّق كنند .
و فرقى نيست در اينكه شير دهنده مادر باشد يا غير مادر . بلى ، شرط است در جواز افطار ، آنكه ممكن نباشد كه شير دهندهء ديگر طفل را شير بدهد ، كه هرگاه ممكن باشد ، افطار كردن آن جايز نيست .
و بدان كه كفّارهء ايشان در اين صورت واجب است بر خود ايشان و لازم نيست بر شوهر ايشان كه كفّاره را بدهند .
مسألهء دويم :
مرد و زن پير ، هرگاه به نحوى پير شده باشند كه قدرت به روزه گرفتن نداشته باشند ، يا روزه گرفتن باعث مشقّتى شديد شود كه عرفا نتوان متحمّل آن شد ، مىتواند افطار كنند و به عوض هر روزى ، يك مد طعام تصدّق مىكنند و