مسألهء بيستم :
ترتيب در قضاى روزه واجب نيست ؛ به اين نحو كه روز اول را نيّت كند كه اين قضاى روز اوّلى است كه افطار كردهام ، و روز دويم را نيّت قضاى روز دويم كند ، و همچنين ، بلكه ترتيب سنّت هم نيست .
مسألهء بيست و يكم :
كسى كه روزهء قضاى ماه مبارك رمضان بر ذمّهء او باشد ، جايز نيست از براى او كه روزهء سنّتى بگيرد ، بلكه بايد اول روزهء قضا را بگيرد .
و مخفى نماند كه اين حكم مختصّ به روزهء قضاى رمضان است و روزههاى واجبى ديگر ، مانند روزهء نذرى و كفّاره همچنين نيستند . پس كسى كه روزهء نذر يا كفّاره يا اجارهء غير موقته يا قضاى ميّت بر ذمّهء او باشد ، مىتواند روزهء سنّتى بگيرد ، بنا بر اقوى .
مسألهء بيست و دوم :
هرگاه كسى در روزى نيّت روزهء قضاى ماه رمضان را بكند ، تا ظهر داخل نشده است جايز است كه افطار كند ، اگر چه بدون عذر باشد . بلى ، كراهت دارد . امّا بعد از ظهر ، پس حرام است از براى او افطار كردن و نمىتواند افطار كند . و هرگاه عمدا بعد از ظهر افطار كند ، واجب است كه كفّاره بدهد و مقدار كفّارهء آن در فصل بعد از اين مذكور خواهد شد .
و مخفى نماند كه آنچه مذكور شد كه در قضاى ماه رمضان پيش از ظهر مىتواند افطار نمود ، در وقتى است كه وقت آن تنگ نشده باشد . پس اگر وقت تنگ شده باشد - مثل اينكه اين قدر به رمضان دويم مانده كه هرگاه آن روز را افطار كند ، روزهء قضايى آن تأخير مىافتد از رمضان دويم - در پيش از ظهر نيز جايز نيست افطار كردن .
و بدان كه روزههاى واجب ديگر از واجبات موسّعه ، مانند قضاى رمضان نيستند ، بلكه در آنها مىتوان افطار كرد ؛ خواه بعد از ظهر يا قبل از ظهر ، و احوط افطار نكردن است .