است كه آن را بيرون آورد به قصد آن كه به جايى ديگر بگذارد و بعد از آن بخورد « 1 » .
مسألهء چهارم : وضو ساختن از ظرف طلا و نقره
و آب وضو را در آن ريختن ، و اگر چه حرام است ، اما باعث بطلان وضو نمىشود ؛ مگر اين كه قدرت بر ظرف و آبى ديگر نداشته باشد و وضو ساختن او موقوف باشد بر اين كه از آن ظرف وضو سازد كه در اين صورت ، اقوى بطلان وضو است « 2 » . و همچنين است حكم در غسل كردن در تشت يا حوض طلا و نقره ؛ خواه غسل ترتيبى كند يا غسل ارتماسى . بلى ، هرگاه زمين آن حوض از غير طلا و نقره باشد ، غسل او صحيح است ، و اگر چه قدرت بر غسل كردن در جايى ديگر نداشته باشد .
مسألهء پنجم : هرگاه اصل ظرف از طلا و نقره باشد
و آن را مسكوب يا برنجكوب كرده باشند يا آن كه آب مس يا برنج [ را ] روكش آن كرده باشند ، بر حرمت باقى خواهد بود و استعمال آن جايز نخواهد بود .
مسألهء ششم : مشهور ميان فقها آن است كه استعمال ظرف مفضّض و مذهّب مكروه است
، اما اجتناب موضع نقره و طلا واجب است . و بعضى « 3 » گفتهاند كه : ظرف مس و مانند آن هرگاه روكش به طلا و نقره شده باشد ، اگر آن را بر آتش گذارند ، هرگاه از آن طلا و نقره حاصل شود ، حكم ظرف نقره و طلا خواهد داشت . و اگر مطلقا طلا و نقره حاصل نشود ، حكم ظرف مس خواهد داشت .
و مخفى نيست كه مفضّض و مذهّب سه احتمال دارد :
هامش
( 1 ) . اقوى آن است كه حرام است بيرون آوردن آن از ظرف مذكور ، خواه به قصد خوردن باشد يا به قصد آن كه به جايى ديگر بگذارد و بعد بخورد . هم چنان كه خود « طاب ثراه » در كتاب « لوامع » فرمودهاند . و اگر چه مأكول و مشروب حرام نمىشود ؛ يعنى هرگاه مرتكب فعل حرام بشود و آن را از ظرف بيرون آورد ، بعد خوردن ضرر ندارد . ( احمد )
( 2 ) . اقوى در نظر حقير آن است كه وضو ساختن از ظرف طلا و نقره ، باعث بطلان وضو مىشود مطلقا ؛ خواه قدرت بر ظرفى ديگر يا آبى ديگر داشته باشد يا نه . و همچنين غسل كردن از آن ، باعث بطلان غسل است مطلقا ، مگر اين كه زمين حوض از غير طلا و نقره باشد ، آب غسل يا وضو را در ظرف طلا و نقره ريختن باعث بطلان غسل يا وضو نمىشود . ( احمد )
( 3 ) . ر . ك : نهاية الإحكام 2 : 298 .