واجب است . و بنابراين احتمال دارد كه در يك ركعت ، جمع ميان اتمام سوره و قسمت آن كند و در ركعت ديگر نيز چنين مىكند ؛ يا به طريق اول عمل مىكند يا به طريق دوم .
سيم : آن كه در صورت قسمت سوره هرگاه پيش از ركوعى بعضى از سوره را بخواند ، چون سر بردارد ، از مواضع قطع شروع نكند ، بلكه پيشتر يا پستر از همان سوره بخواند يا آن سوره را ناتمام بگذارد و سورهء ديگر را بخواند ، يا بعضى از سوره را كه در ركوع پيش خوانده بود ، همان را به عينه اعاده كند ؛ خواه آن بعض ، ابتداى سوره بوده يا نه . و اگر ابتداى سوره بوده ، يا همان بعضى را كه خوانده اعاده مىكند يا جميع سوره را مىخواند . و در اين شق كه اعادهء آن چه خوانده است بكند ، حمد را نيز اعاده مىكند ؛ مگر اين كه همهء سوره را اعاده كند كه در اين صورت ، محتمل است كه اعادهء حمد لازم نباشد ، هم چنان كه بعضى « 1 » گفتهاند .
و مخفى نماند كه صحت اين سه احتمال با شقوق مذكوره محل شبهه است . هر چند از بعضى اخبار « 2 » ، صحت بعضى از آن احتمالات مفهوم مىشود ، ليكن عمل به آن مشكل است و بهتر آن است كه در صورت قسمت يك سوره بر پنج ركوع قسمت شود به نحوى كه در ركوع پنجم تمام شود بىزياده و نقصان ، تا در پنج ركوع كه يك ركعت محسوب مىشود يك سوره خوانده شده باشد . پس اولى و احوط آن است كه به يكى از اين دو طريق اول عمل شود .
و بدان كه مستحبات اين نماز به سواى آن چه مذكور شد از تكبيرات و قنوتها ، چند امر ديگر است :
اول : بلند خواندن قرائت و اذكار ، خواه اين نماز در روز واقع شود يا در شب .
دوم : خواندن سورههاى طويل ، هرگاه وقت ، گنجايش آن را داشته باشد ؛ مگر آن كه نماز به جماعت گذارده شود و بر مأمومين طول دادن شاق باشد ، كه در اين صورت
هامش
( 1 ) . السرائر 1 : 324 ؛ الروضة البهيّة 1 : 312 .
( 2 ) . وسائل الشيعة 7 : 494 ، باب 7 من أبواب صلاة الكسوف و الآيات ، ح 6 .