شك در دو ركعت اول باشد يا دو ركعت آخر و خواه فعل مشكوك ، ركن باشد يا غير ركن . پس شك مثل سهو نيست كه حكم ركن يا حكم غير ركن مختلف شود ، بلكه در شك ، حكم ركن و غير ركن يكى است .
و مراد از محل در اينجا فعل بعد است ؛ خواه ركن باشد يا غير ركن . پس اگر شك كند در نيّت بعد از تكبير يا در تكبير بعد از شروع در قرائت يا در قرائت بعد از ركوع يا در ذكر ركوع يا طمأنينه در آن بعد از سر برداشتن از ركوع يا در ركوع بعد از فرو شدن از براى سجدهء اول يا در طمأنينه ايستادن بعد از دخول در سجدهء اول يا در ذكر سجده اول يا طمأنينه در آن بعد از سر برداشتن از آن يا در طمأنينهء سر برداشتن بعد از داخل شدن در سجدهء دوم يا در ذكر سجدهء دوم يا طمأنينه در آن بعد از سر برداشتن از آن يا در اصل سجود بعد از شروع در تشهّد يا بعد از ايستادن يا در تشهّد بعد از ايستادن ، بايد ملتفت نشود و بنا را بر وقوع و صحّت گذارد و نماز را تمام كند و نمازش صحيح است .
و اگر شك در يكى از افعال مذكوره پيش از داخل شدن در فعل بعدى باشد كه مذكور شد ، مثل اين كه شك در ركوع كند در وقتى كه ايستاده باشد و هنوز شروع به فرو رفتن نكرده باشد ، واجب است كه آن فعل مشكوك را به جا آورد و بعد از آن ، نماز را تمام كند . و اگر شك در فاتحه كند در وقت قرائت سوره ، بايد برگردد و فاتحه را بخواند و سوره را اعاده كند ؛ زيرا كه فاتحه و سوره يك فعل است .
و همچنين اگر شك در تشهّد يا سجود كند در حينى كه شروع در برخاستن كرده باشد و هنوز نايستاده باشد ، بايد عود كند و سجود و تشهّد را به جا آورد و بعد از آن برخاسته نماز را تمام كند .
و اگر كسى در قنوت ، شك كند در قرائت ، مشهور آن است كه بايد برگردد و تلافى كند ؛ يعنى قرائت را به جا آورد به اعتبار اين كه قنوت از افعال حقيقيهء واجبهء نماز نيست .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 440
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٤٠