حساب مىكند . پس نشستن در محل خود خواهد بود نه در موضع ايستادن .
و بعضى « 1 » گفتهاند : اگر نشستن ، زيادتر از قدر جلسهء استراحت نباشد ، سجدهء سهو واجب نيست و الّا واجب است .
و مخفى نيست كه جلسهء استراحت اگر چه تقدير معيّنى ندارد و طول دادن آن جايز است ، اما بايد به حدى طول نكشد كه از قدر معتاد در بگذرد كه اگر از قدر معتاد درگذرد ، سجدهء سهو لازم است « 2 » .
و اگر در وقت نشستن ، مشغول خواندن تشهّد شود ، بعضى « 3 » گفتهاند : سجدهء سهو واجب مىشود از جهت خواندن تشهّد نه از جهت نشستن . و اين قول در صورتى است كه سجدهء سهو واجب باشد از براى هر زياده و نقصانى . و بنابر اظهر كه واجب نباشد ، بايد كه سجدهء سهو از براى نشستن باشد .
مقصد سيم در احكام شك و در آن دو فصل است و يك خاتمه .
فصل اول : در احكام شكى كه متعلّق به افعال نماز است نه به عدد ركعات
و در آن چند مسأله است :
مسألهء اول : هرگاه مصلّى در فعلى از افعال نماز شك كند
- خواه آن فعل ، ركن باشد يا غير ركن - پس اگر در وقت شك ، محل آن فعل نگذشته باشد ، واجب است كه آن را به جا آورد و اگر محلش گذشته باشد ، نماز را تمام مىكند و صحيح است ؛ خواه
هامش
( 1 ) . الخلاف 1 : 458 ، مسألهء 200 .
( 2 ) . در نسخهء « ب » : « اما اگر به قدرى طول كشد كه از حد معتاد تجاوز كند ، سجدهء سهو لازم است » .
( 3 ) . ذكرى الشيعة 4 : 97 .