مسأله است كه بايد اشاره به آنها شود :
مسألهء اول :
هرگاه آب مضاف پاك با آب مطلق ممزوج شود ، اگر بعد از امتزاج ، مجموع را در عرف آب توان گفت ، آن آب مطلق خواهد بود و حكم آب مطلق بر آن جارى خواهد شد . و اگر آب مطلق نتوان گفت ، بلكه اضافه به چيزى شود ، آب مضاف خواهد بود و حكم آب مضاف بر آن جارى خواهد شد .
مسألهء دوم :
هرگاه كسى محتاج به وضو يا غسل شود و اين قدر آب مطلق داشته باشد كه كفايت وضو يا غسل نكند ، و ليكن به قدرى باشد كه اگر آن قدر آب مضاف به آن ممزوج شود كه مجموع كفايت كند و از اطلاق بيرون نرود ، در اين صورت هرگاه قدرت بر آب مضاف داشته باشد ، واجب است - بنابر اقوى - كه آن را ممزوج كند و از آن ، وضو يا غسل را به عمل آورد .
مسألهء سيم :
هرگاه كسى محتاج به طهارت باشد و آب نداشته باشد ، اما يخ يا برف داشته باشد و تواند آن را آب كند ، واجب است كه آن را آب نمايد و در آن تطهير نمايد .
مسألهء چهارم :
هرگاه دو آب باشد ، يكى مطلق و ديگرى مضاف و به يكديگر مشتبه شده باشند و آبى ديگر نباشد ، واجب است كه طهارت از هر دو به عمل آورد تا يقين به استعمال آب مطلق حاصل شود . و هرگاه يكى از آنها ريخته شود ، اظهر آن است كه تيمم كند و احتياج به استعمال آن يكى كه باقى مانده است ، نيست .
و مشهور آن است كه اول از آن باقى مانده طهارت كند و بعد از آن ، تيمّم هم بكند .
و اظهر اول است .
فصل هفتم در « سؤر »
بدان كه « سؤر » ، هر آب قليلى است كه جسم حيوانى ملاقات آن كرده باشد ؛ خواه به آشاميدن و [ يا ] غير آن . و هر سؤرى در طهارت و نجاست ، تابع آن حيوانى است كه