و همچنين است حكم اگر در نماز نافله باشد كه ديگرى آيهء سجده را بخواند و او بشنود .
مسألهء هيجدهم : اگر كسى نيّت قطع قرائت كند و ساكت شود ، پس اگر قصد او آن باشد كه ديگر عود به قرائت نكند ، اين در حكم ، مثل نيّت قطع نماز است و حكم آن مذكور شد . و اگر قصدش اين باشد كه باز عود به قرائت كند ، ظاهر آن است كه قرائت و نماز او باطل نشود ، مگر آن كه سكوت طويل كند به حدى كه موالات بر طرف شود و عرفا او را قارى و مصلّى نگويند .
و همچنين است حكم اگر در اثناى نماز ساكت شود ، بدون نيّت قطع . و هرگاه نيّت قطع قرائت كند ، اما قرائت را قطع نكند ، اگر قصد او اين باشد كه بالكليه قطع كند و ديگر عود نكند ، در حكم ، مثل نيّت قطع نماز است . و اگر قصد او عود باشد ، ضررى به نماز نمىرساند ؛ زيرا كه در اين صورت نه سكوت به عمل آمده و نه قصد قطع نماز متحقق شده ، لهذا نماز را تمام مىكند و نمازش صحيح است .
مسألهء نوزدهم : سنّت است كه مصلّى در وقت قرائت سوره چون به آيهء رحمت رسد ، طلب رحمت كند به اين طريق كه گويد : « اللهم ارزقنى » و چون به آيهء عذاب رسد ، استعاذه نمايد به اين طريق كه بگويد : « اعوذ باللّه » و چون سورهء
« وَ الشَّمْسِ »
بخواند ، بعد از تمام كردن بگويد : « صدق اللّه » و چون سورهء « توحيد » بخواند ، بعد از تمام كردن بگويد : « كذلك اللّه ربى » . « 1 »
مسألهء بيستم : در نوافل ، خواندن سوره بعد از حمد لازم نيست ، ليكن مستحب است . و جايز است كه بعد از حمد ، چند سوره خوانده شود .
مسألهء بيست و يكم : سنّت است كه در نماز صبح ، سورهء « عمّ » و سورهء « قيامت » و
هامش
( 1 ) . و همچنين سنّت است كه بعد از تمام كردن سوره« قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ »بگويد : « ربى اللّه و دينى الاسلام » و هرگاه سوره« وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ »را بخواند ، بعد از تمام شدن بگويد : « بلى و انا على ذلك من الشاهدين » .
و هرگاه سوره« لا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ »بخواند ، بعد از تمام شدن بگويد : « سبحانك اللهم و ربى » و بعد از حمد بگويد : « الحمد للّه رب العالمين » . و هرگاه سوره« سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى »بخواند ، در وقت گفتن« سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ». در دل بگذراند كه « سبحان ربى الاعلى » . ( احمد )