و شيخ شهيد « 1 » ميل دارد بر اين كه وقت نافلهء مغرب مىكشد تا وقت فريضه . و اظهر « 2 » آن است كه هرگاه نافله را ترك كند تا سرخى مغرب بر طرف شود ، ديگر نافله را نكند و متوجّه نماز عشا شود و نافله را بعد بكند . و اگر نيّت قضا و ادا هيچ يك را نكند ، احوط است .
و بعضى « 3 » گفتهاند كه : هرگاه پيش از زوال سرخى مغرب ، شروع به نافله كرده باشد و در اثنا ، سرخى بر طرف شود ، بايد نافله را تمام كند . و اين بعيد نيست .
و اول وقت نافلهء عشا ، يعنى « وتيره » بعد از فراغ از نماز عشا است . و وقت آن مىكشد تا وقت فريضه .
مسألهء هفتم : وقت نماز شب
بعد از نصف شب است تا طلوع صبح صادق . و مذهب اصحاب آن است كه بعد از نصف شب هر چند به صبح نزديكتر باشد ، افضل است . و ليكن در احاديث « 4 » بسيار رسيده كه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بعد از نصف شب ، بىفاصلهء معتدّ به ، نماز شب را مىكردند . و بسيارى از اخبار دلالت بر افضليت آن وقت دارد .
و از حضرت صادق عليه السّلام « 5 » مروى است كه بعد از نصف شب تا ثلث باقى از شب ، دعا در آن رد نمىشود و البتّه مستجاب مىشود . و يحتمل كه نظر به جمع ميان احاديث ، جا آوردن هشت ركعت نماز شب بعد از نصف شب و جا آوردن وتر در حوالى صبح بهتر باشد .
و كسى كه مسافر باشد يا جوانى باشد كه غلبهء رطوبت بر او مانع از بيدار شدن او
هامش
( 1 ) . ذكرى الشيعة 2 : 367 ؛ الدروس الشرعيّة 1 : 141 .
( 2 ) . اظهر ، هم چنان كه خود « طاب ثراه » در « معتمد » اختيار فرمودهاند آن است كه وقت نافلهء مغرب به قدر وقت فريضه مىكشد ، اما افضل آن است كه اگر به جهت عذرى نماز مغرب را از سقوط شفق غربى تأخير كند ، بعد از نماز مغرب نافله را ترك كند و نماز عشا را به جا آورد . ( احمد )
( 3 ) . السرائر 1 : 202 .
( 4 ) . وسائل الشيعة 4 : 230 ، باب 36 من أبواب المواقيت ، ح 5 و 6 ، و ص 248 ، باب 43 ، ح 1 - 4 .
( 5 ) . وسائل الشيعة 7 : 69 ، باب 26 من أبواب الدعاء ، ح 1 و 2 .