ششم : همهء نوافل را نشسته مىتوان كرد و اگر چه در حالت اختيار باشد و ضرورتى نباشد ، بلكه سواره و در حين راه رفتن نيز مىتوان كرد و در اين صورت ، ركوع و سجود را به اشاره به جا مىآورد ، و اگر نشسته به جا آورد جايز است كه به عوض يك ركعت ايستاده ، يك ركعت نشسته بكند .
و جايز است كه به عوض يك ركعت ايستاده ، دو ركعت نشسته بكند و در اين صورت كه به عوض يك ركعت دو ركعت بكند ، ثواب نوافل كم نخواهد شد . و در صورت اول كه يك ركعت نشسته را به عوض يك ركعت بكند ، ثواب نصف نوافل را خواهد داشت ؛ هم چنان كه از اخبار « 1 » مستفاد مىشود . و از اين جهت ايستاده كردن افضل است .
و در بعضى « 2 » اخبار رسيده كه در صورتى كه نشسته نوافل را به جا آورد ، هرگاه در آخر سوره برخيزد و ايستاده سوره را تمام كند و ركوع كند ، آن نافله ، نافلهء ايستاده محسوب مىشود .
و در وتيره كه دو ركعت بعد از نماز خفتن است ، نشسته و ايستاده هر دو جايز است .
و بعضى « 3 » نشستن را افضل دانستهاند . و نظر به اخبار مكرر ، ايستادن افضل است .
و به هر تقدير ، ظاهر آن است كه بايد دو ركعت باشد و يك ركعت ايستاده كافى نيست .
هفتم : مشهور ميان متأخرين آن است كه وتر ، اسم يك ركعت آخر از نماز شب است و دو ركعت پيش از آن مخصوص است به اسم شفع . و مستفاد از احاديث « 4 » آن است كه وتر ، اسم هر سه ركعت است ، ليكن دو ركعت به يك سلام است و يك ركعت به يك سلام على حده ؛ هم چنان كه معروف است .
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة 5 : 491 - 492 ، باب 4 و 5 من أبواب القيام .
( 2 ) . وسائل الشيعة 5 : 498 ، باب 9 من أبواب القيام .
( 3 ) . مدارك الأحكام 2 : 290 ؛ وسائل الشيعة 4 : 48 ، باب 13 من أبواب اعداد الفرائض ، ح 9 و ص 51 ح 16 .
( 4 ) . وسائل الشيعة 4 : 47 ، باب 13 من أبواب اعداد الفرائض ، ح 6 و 7 .