مقدمهء دوم : در بيان نوافل يوميّه و آن چه متعلق است به آن
بدان كه نوافل يوميه سى و چهار ركعت است . و مشهور ميان فقها آن است كه هشت ركعت نافله ظهر است مقدّم بر آن ، و آن را « صلاة اوّابين » مىگويند . و هشت ركعت نافلهء عصر است مقدّم بر آن ، و چهار ركعت نافلهء مغرب است بعد از آن ، و دو ركعت نشسته كه به يك ركعت حساب مىشود ، نافلهء خفتن است بعد از آن ، و آن را « وتيره » گويند ، و هشت ركعت نماز شب است و دو ركعت نماز « شفع » است ، و يك ركعت نماز « وتر » است ، و دو ركعت نافلهء صبح است مقدّم بر آن .
و بعضى « 1 » هشت ركعت بعد از ظهر و پيش از عصر را هم از نافلهء ظهر گرفتهاند نه از عصر .
و بعضى « 2 » شش ركعت آن را از نافلهء ظهر گرفتهاند و دو ركعت را از عصر .
و مخفى نيست كه روايات از تعيين و نسبت دادن نوافل مذكوره به اوقات معينه از ظهر و عصر و مغرب و عشا و صبح ، خالى است و در نيّت هم قصد نسبت لازم نيست .
پس اگر در هر يك از اين نوافل قصد كند كه دو ركعت نافله مىكنم از جهت آن كه سنّت است ، قربة الى اللّه ، كافى است و لازم نيست كه قصد كند كه دو ركعت نافلهء ظهر
هامش
( 1 ) و 2 . علّامه در مختلف الشيعة 2 : 331 ، مسألهء 221 ، از ابن جنيد حكايت كرده است .