دوم : مكروه است سخن گفتن در ما بين نماز مغرب و نوافل آن ، و همچنين در ما بين نوافل نيز سخن گفتن مكروه است ، يعنى بعد از دو ركعت اول تكلّم نكند تا دو ركعت آخر را به جا آورد .
سيم : مستحب است « 1 » كه بعد از نماز مغرب و خواندن تسبيح حضرت فاطمه عليها السّلام نافله مغرب را به جا آورد و بعد از آن ، تعقيباتى كه خواهد بخواند ، و به غير از تسبيح ، دعايى ديگر بر نافله مقدّم ندارد .
چهارم : در حديث « 2 » صحيح وارد شده كه هر كه در سجدهء آخر نوافل مغرب ، هفت مرتبه بگويد :
« اللهمّ إنّي أسألك بوجهك الكريم و اسمك العظيم و ملكك القديم أن تصلّي على محمّد و آل محمّد و أن تغفر لي ذنبي العظيم إنّه لا يغفر الذنب العظيم إلّا العظيم » ، سر از سجده بر نخواهد داشت ، مگر پاك و آمرزيده شده از جميع گناهان . و بايد مهما امكن اين دعا ترك نشود .
پنجم : محل سجدهء شكر در هر يك از نمازهاى يوميّه ، بعد از فارغ شدن از تعقيب آن نماز است ؛ مگر در نماز مغرب كه مخيّر است در به جا آوردن آن پيش از نافله يا بعد از نافله و فارغ شدن از تعقيب .
و مشهور آن است كه افضل آن است كه بعد از نافله به جا آورد . و در بعضى « 3 » اخبار تصريح شده كه افضل آن است كه پيش از نافله باشد . و اين اظهر است . و اگر يك نوبت قبل از نافله و يك نوبت بعد از آن به عمل آورد ، اكمل خواهد بود .
هامش
( 1 ) . حق ، هم چنان كه خود « طاب ثراه » در « معتمد » اختيار فرمودهاند آن است كه تسبيح را بر نافله مقدم دارد ، اما ساير تعقيبات را مخير است : مىخواهد بعد از نافله بخواند ، و مىخواهد قبل از نافله ، يا بعضى را قبل به عمل آورد و بعضى را بعد . و بهتر آن است كه بعضى از تعقيبات كه منصوص است كه بعد از نماز قبل از حركت كردن بخواند ، بر نافله مقدم دارد . ( احمد )
( 2 ) . من لا يحضره الفقيه 1 : 273 ، ح 1249 ؛ وسائل الشيعة 7 : 394 ، باب 46 من أبواب صلاة الجمعة ، ح 1 .
( 3 ) . وسائل الشيعة 4 : 55 ، باب 13 من أبواب اعداد الفرائض ، ح 24 ؛ همان 6 : 489 ، باب 31 من أبواب التعقيب ؛ و ر . ك : مدارك الأحكام 3 : 15 - 16 .