عدد را داند ، هرگاه خون بر آن عدد يا پيش از ده روز قطع شود ، حكم آن ظاهر است . و اگر از ده روز بگذرد ، مخيّر است كه آن عدد را از هر وقت خون كه خواهد بگيرد ، يعنى مىتواند آن را از اول خون يا وسط يا آخر آن بگيرد و در آن عمل حايض كند و در باقى عمل استحاضه كند .
و اگر مضطربه به حسب عدد باشد نه وقت ، يعنى عدد را فراموش كرده باشد و وقت را داند ، اگر خون او از ده روز تجاوز نكند ، حكم آن ظاهر است .
و اگر از ده روز تجاوز كند ، پس اگر اول وقت را داند ، مثل اين كه يقين داشته باشد كه روز اول هر ماه ، اول عادت او بوده ، در اين صورت [ به ] يقين خواهد دانست كه روز اول و دوم و روز سيم آن ماه ، ايّام حيض او است . و چون بايد باقى عدد را به طريقى كه در روايات رسيده تمام كند ، به يكى از طرقى كه مذكور شد تمام خواهد كرد . پس اگر به روايت هفت عمل كند ، چهار روز ديگر بر آن سه روز اضافه خواهد كرد .
و اگر آخر عادت خود را داند ، مثل اين كه يقين داشته باشد كه اول هر ماه ، آخر ايّام عادت او بوده ، در اين صورت آن روز را آخر ايّام عادت خود مىكند و آن روز و دو روز قبل از آن ، به يقين حيض خواهد بود و چهار روز ديگر را قبل از آن دو روز زياد خواهد كرد .
و اگر وسط حيض خود را داند ، مثل اين كه يقين داشته باشد كه اول هر ماه وسط عادت او بود ، در اين صورت يك روز پيش از اول ماه و يك روز بعد از آن به يقين حيض خواهد بود و بايد دو روز پيش از آن سه روز و دو روز بعد از آن سه روز [ را ] به آن ضم كند تا هفت تمام شود .
و اگر وقت فى الجمله را داند ، مثل اين كه يقين داشته باشد كه روز اول هر ماه در حيض مىبود ، اما نداند كه آن روز ، اول حيض آن بود يا وسط يا آخر آن ، در اين صورت همان روز به يقين حيض خواهد بود و تتمه را تا هفت روز بايد از قبل يا بعد يا بعضى از قبل و بعضى از بعد اضافه كند تا عدد تمام شود .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 169
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص١٦٩