مسألهء چهارم : صاحب عادت عددى تنها ، نه وقتى
، هر وقت خون ببيند ، خواه نوبت سيم باشد يا بيشتر ، پس اگر آن خون به صفت حيض باشد ، به مجرد ديدن آن حايض مىشود و عبادت را ترك مىكند . و اگر به صفت حيض نباشد ، سه روز احتياط مىكند و ترك عبادت نمىكند و بعد از سه روز ترك مىكند ؛ پس اگر بر عدد معتاد قطع شود ، همان حيض است و اگر از آن بگذرد ، ظاهر آن است كه آن زن مانند صاحب عادت عددى و وقتى ، يك روز يا دو روز يا سه روز استظهار مىكند به ترك عبادت و بعد ، عبادت مىكند تا روز دهم . پس اگر در دهم خون منقطع شود ، مجموع ده روز را حيض قرار مىدهد . پس اگر ايّام روزهء واجب باشد ، روزهء ده روز را قضا مىكند و اگر چه بعد از ايّام استظهار چند روز روزه گرفته باشد . و اگر از ده روز تجاوز كند ، رجوع به عادت مىكند و همان عددى را كه عادت او بوده ، حيض قرار مىدهد و نماز و روزهء ايّام استظهار با روزهء ايّام عادت را قضا مىكند و باقى ايّام خون را استحاضه قرار مىدهد .
و چون استقرار عادت او منحصر در عدد است و وقت معيّن ندارد ، اختيار دارد كه آن عدد را از هر وقت ماه كه خواهد بگيرد . لهذا اگر آن را از دههء اول بگيرد ، به طريقى كه مذكور شد عمل مىكند . و مىتواند كه آن را از ايامى بگيرد كه بعد از دههء اول است ، و بنابراين قضاى نمازى بر او لازم نخواهد آمد . و مىتواند بعضى را از دههء اول و بعضى را از دههء دوم بگيرد . بلى ، اگر بعضى از خون به صفت حيض باشد و بعضى نباشد ، لازم است كه ايّام عادت را با صفت جمع كند و عدد را از ايامى بگيرد كه خون او به صفت حيض است .
مسألهء پنجم : صاحب عادت وقتى تنها ، نه عددى
، هرگاه در نوبت سيم و ما بعد آن خون ببيند ، عبادت را ترك مىكند . پس اگر خون او از ده روز تجاوز نكند ، مجموع آن حيض است و اگر از ده روز تجاوز كند ، بايد در عدد ايّام حيض ، عمل به روايات كند ؛ يعنى در هر ماهى هفت روز يا شش روز يا در يك ماه ده روز و در ماه ديگر سه روز حيض قرار بدهد و در باقى عمل استحاضه كند . و بايد اين عدد را از وقت عادت