لازم نمىشود و به همان غسل ، نماز مىتواند كرد . و اگر هيچ يك را نكرده ، اعادهء غسل بر او واجب است بنابر اشهر و اقوى . و اگر بول كرده باشد و استبرا نكرده باشد ، غسل او صحيح است ، اما وضو بر او واجب است . و اگر استبرا كرده باشد و بول نكرده ، اعادهء غسل لازم است ؛ خواه بول كردن ممكن بوده يا نه بنابر اقوى .
و مخفى نماند كه آن چه بعد از غسل بيرون مىآيد از منى و رطوبت مشتبه ، حدث تازهاى است و جزء حدث پيش از غسل نيست . پس نمازى كه بعد از غسل و پيش از بيرون آمدن آن منى يا رطوبت مشتبه كرده باشد ، صحيح است [ و ] اعاده آن لازم نيست .
مسألهء دهم : وضو با غسل جنابت لازم نيست ، بلكه بدعت است .
و با ساير غسلهاى واجب و سنّت واجب است بنابر اشهر و احوط و اگر چه اقوى به حسب ادلّه ، عدم وجوب است ؛ هم چنان كه مذهب سيد مرتضى « 1 » و جمعى « 2 » ديگر از اصحاب است . و قول به استصحاب بعيد نيست « 3 » . و سنّت است كه وضو پيش از غسل باشد .
مسألهء يازدهم : اگر بر مكلّف دو غسل يا بيشتر جمع شود
« 4 » ، جايز است كه در نيّت ،
هامش
( 1 ) . محقق در المعتبر 1 : 196 از سيّد مرتضى نقل كرده است .
( 2 ) . مانند : ابن جنيد بنابر نقل علامه در مختلف الشيعة 1 : 178 ، مسألهء 124 ؛ و اختيار كرده اردبيلى در مجمع الفائدة و البرهان 1 : 126 - 132 ؛ و عاملى در مدارك الأحكام 1 : 357 ؛ و خوانسارى در مشارق الشموس :
69 ؛ و سبزوارى در ذخيرة المعاد : 48 - 49 .
( 3 ) . بدان كه اولى و احوط آن است كه هرگاه كسى خواهد بعد از غسلى كه غير غسل جنابت است - خواه واجب يا سنّت - نماز كند ، [ بايد ] پيش از غسل ، وضو بسازد ، هرگاه قبل از غسل وضو نسازد ، [ بايد ] بعد از غسل ، غسل [ را ] بشكند و بعد از آن وضو بسازد و نماز كند . و بعد از هيچ غسلى بدون شكستن آن ، وضو نسازد . ( احمد )
( 4 ) . بدان كه آن چه در مسألهء تداخل اغسال ، اظهر و موافق احتياط است آن است كه اگر چند غسل بر كسى جمع شود ، پس اگر در وقتى كه مىخواهد غسل كند نيّت همه را بكند ، آن غسل از همه مجزى خواهد بود ، يقينا . و اگر نيّت بعضى را بكند با قصد داخل نبودن بعضى ديگر ، اين غسل از آن بعضى كه نيّت نكرده مجزى نيست ؛ خواه در اين دو صورت همه واجب باشند يا همه سنّت يا بعضى واجب باشند و بعضى -