فصل چهارم در اثبات اينكه امام بايد افضل از جميع رعيّت باشد
و دليل بر اين مطلب آنست كه اگر امام افضل از جميع رعيّت نباشد ، يا مساوى خواهد بود با بعضى رعايا و اين باطل است ، زيرا كه ترجيح « احد المتساويين » بر ديگرى جايز نيست ، يعنى : فاعل مختار دو چيزى را كه نسبت به او مساوى باشد ، احدهما را ترجيح نمىدهد ، بلكه بايد وجه رجحانى از براى يك كدام بهم رسد تا او را ترجيح دهد و اين معنى با وجود اينكه در كتب عقليّه به ادلّهء قاطعه ثابت شده است ، امريست در كمال وضوح كه هر عاقلى بالبديهه مىداند و احتياج به دليل ندارد .
و يا رعايا ، بعضى از ايشان ، افضل از او خواهند بود و اين هم باطل است ، زيرا كه عقل حكم مىكند به قبح ترجيح مرجوح ، و از اين جهت است كه جميع عقلا متّفقند بر بطلان ترجيح مرجوح بر راجح و به ادلّهء قاطعه اين معنى را اثبات كردهاند . و با وجود اينكه بديهى است و احتياج به دليل هم ندارد ، قبح تقديم غير افضل بر افضل مخالف صريح قرآن هم هست ؛ همچنانكه جناب اقدس الهى مىفرمايد :
« أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ » .
« 16 »
هامش
( 16 ) . يعنى : آيا كسى كه هدايت مىكند مردمان را به حق ، سزاوارتر است كه پيروى كرده شود يا