خيانت به مردم يا به خود به نوعى از شرك منتهى مىشود و خدا هيچگاه مشرك را نمىآمرزد زيرا شرك گمراهى عظيمى است .
اين نوع شرك ، پرستش بتان و جنهاست به اعتبار اينكه آنها خدايانى كوچكاند و در نزد خداى يكتاى تعالى شفيع واقع مىشوند . در واقع اينان بت را نمىپرستند ، بلكه بت ، نماد شيطان گمراه كنندهاى است كه گمراهشان كرده و از قديم سوگند خورده كه بشر را گمراه خواهد كرد .
تقديم قربانيها به بتان بدان صورت زشت عملى است به فرمان شيطان كه براى فريب آنان دست به سلاح وعدههاى كاذب برده است و آرزوهاى باطل را در دلشان جاى داده ، كه اگر از پى او روند در نعمت و آسايش خواهند بود و هرگز به كيفر اعمالشان مجازات نخواهند شد ، ولى بر خلاف وعدهء شيطان اينان به زودى جزاى اعمال خويش را خواهند ديد و به دوزخ خواهند افتاد / 191 و نهال آن آرزوها كه شيطان در دلشان كاشته هرگز به ثمر نخواهد نشست .
كسانى كه عمل نيك انجام مىدهند و مؤمن هستند به بهشت خواهند رفت .
شرك به خدا نتيجهء متابعت از هوى است . كسى به خدا شرك مىآورد كه همواره سرگرم معاصى باشد و از مسئوليتهاى اطاعت او شانه خالى كند .
شرح آيات :
شرك به خدا و حدود آمرزش
[ 116 ] با آنكه رحمت خداوندى گسترده و آمرزشش بسيار است ، همه گناهان را شامل مىشود مگر شرك به خدا را . زيرا شرك گناهى عظيم است و گمراهى سخت و اصلاح و چشمپوشى از آن ممكن نيست .
«
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً
- خدا كسى را كه براى او شريكى قرار دهد نمىآمرزد و جز آن هر گناهى را براى هر كه خواهد مىآمرزد . و هر كس كه براى