و در جبههء دشمنان رسول و مؤمنان قرار گيرد خويشتن را به كفر محكوم ساخته خداوند نيز اين حكم را كه خود براى خود خواسته است در حق او اجرا مىكند :
«
نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً
- بدان سوى كه پسند اوست بگردانيمش و به جهنمش افكنيم و جهنم سرانجام بدى است . » اين هشدار مؤمن را وامىدارد پيش از آنكه بخواهد در برابر رهبرى مقاومت كند دربارهء دو چيز بينديشد : يكى قدرت و سختى رهبرى در تطبيق قانون بر او و ديگر آنكه رهبرى در اجراى حكم تحت تأثير هيچ نيرويى قرار نمىگيرد . / 187 و همين امر موجب تقويت اوست تا بتواند قانون را بر همگان اجرا نمايد .
بر امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام ثابت شد كه يكى از سرداران سپاهش شراب خورده است . على او را فرا خواند و حد را بر او جارى كرد ، و هر چه آن سردار اين و آن را شفيع قرار داد على نپذيرفت آن سردار گفت : يا على ماندن با تو « خوارى » است و جدايى از تو « كفر » است . امام پاسخ داد : هرگز ، ماندن با من عزّت است و اين بدين معنى است كه پذيرفتن حكم قانون عادلانهء الهى عزت است . اين شخص مىتوانست كه راه خويش در پيش گيرد و به جبههء دشمن پيوندد ولى ترسيد مبادا مصداق مفهوم اين آيه واقع شود و كافر گردد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 116 تا 122 ]
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيداً ( 116 ) إِنْ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ إِلاَّ إِناثاً وَ إِنْ يَدْعُونَ إِلاَّ شَيْطاناً مَرِيداً ( 117 ) لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قالَ لَأَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبادِكَ نَصِيباً مَفْرُوضاً ( 118 ) وَ لَأُضِلَّنَّهُمْ وَ لَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذانَ الْأَنْعامِ وَ لَآمُرَنَّهُمْ