ميان عامهء مردم ، كه كاملا مقام علمى وى را تحتالشعاع قرار داده و غالب داستانهاى جالب ايشان در اين جنبه دور مىزند ، با كمى دقّت در اظهارات علما و محدّثين نيز به اين نتيجه مىرسيم كه مقام معنوى ايشان به مراتب بالاتر از مقام علمى وى است . جا دارد يك بار ديگر قسمتهايى از آن نظرات را بشنويم .
« مقدّس اردبيلى در علم و فضل به مقام عالى ، و در زهد و ورع به مقام عالىتر از آن رسيدند »
« عبارات و الفاظ در مقام بيان جلالت شأن و اعتبار و امانت ايشان قاصر است »
« انوار زهد و پاكى مقدّس ، شجرهء علمى و تحقيقاتى ايشان را تحت الشعاع قرار داده است »
« در عالم زهد و تقوى ، نظيرى براى ايشان ديده و شنيده نشده است »
« ايشان داراى مقامات عاليه و كرامات باهرهء فراوانى هستند » .
دنياى ديگر
وقتى انسان به بعد معنوى زندگى اين شخصيت بزرگ نظر مىافكند به كلّى عوض مىشود و خود را در دنياى ديگر مىبيند . دنيايى از پاكى و صداقت ، تواضع و مهربانى ، ايمان و اخلاص ، آرامش و سكون ، اطمينان دل و بالاخره همه خوبيها . در مقام بيان فضايل اخلاقى و كمالات انسانى ايشان در مىماند كه از كجا آغاز كند يا چه عبارتى بيان نمايد . و اگر چيزى بنويسد شامل ( كار پاكان را قياس از خود مگير ) خواهد بود . كوتاه سخن اينكه تا كسى حال ايشان را نيابد ، حالات وى را نداند . ما نمىخواهيم در مورد ايشان غلو كرده باشيم هرگز ، بلكه او خوب است و هرچه از خوبى وى