پس بهتر كه جهت ارائه اين واقعيت نمونههايى برتر از حيات معنوى ، علمى و فيزيكى اين نابغه و موهوب الهى عرضه شود تا خطوط كلى دورانسازش چونان خط مشى ابرار ، پيش خيلان سعادت و كمال و خداگونهگى تلقى ، معلوم و به بشريت بهويژه نسل نوين منتقل گردد .
افقهايى سمبليك از قداست علمى و عملى مولانا اردبيلى : و ذيلا بارقههايى از انوار :
اعطاى برترين ارج براى دانش :
اهميت علم و ارج و الا و بىهمتاى آن عينىترين حقيقت انكار ناپذير است .
اسلام نيز عالىترين شاخصه را از آن دانش نموده و فرض و فريضهاش دانسته است علماى اسلام همواره اين روش را اتخاذ و در حد عالى نسخه عمل قرار دادهاند .
و مولانا محقق اردبيلى كه از فرزانگان اين تبار است عملا در حدى به اين واقعيت ارج مىنهاد كه در اسفار خود ميان قصر و اتمام در نماز جمع مىنمود ، در عين اينكه سفر زيارت و لقاى موالى بوده و زيارت پيشوايان دين سيّما سيد الشهدا - عليهم الصلاة و السلام جميعا - مندوب بل مستحب اكيد است ، زيرا تجديد ميثاق و عهد ولايى مولّى عليه با مولاى واقعى خود است .
ولى اين رادمرد جبهه علم و ميدان عمل بر اين بود كه فريضه و واجب بودن علم امكان دارد موجب مباح نبودن سفر گردد . در نتيجه دست كم بايد با جمع بين قصر و إتمام احتياط شود .
علاوه بر اين ، فضلا واقفند كه مولانا اردبيلى نفس تعّلم را ، نه چونان ديگر فقيهان كه واجب غيرى دانستهاند ، به وجوب نفسى بودن حكم كرده است .