چنان است كه شمارش فضائلش در اين مختصرها نگنجد او بعد از اينكه از كربلا به صورت فرارى به اصفهان آمد چهارده سال در آنجا اقامت كرد تا از دنيا رفت . هنگام ورودش به اصفهان تعداد طلاب داخل و خارج پنجاه نفر بود ولى به هنگام وفاتش عدد فضلا و طلاب اصفهان به زيادتر از هزار نفر رسيده بود و روز وفات او به منزلهء روز عاشورا بود و قريب صد هزار نفر بر جنازهاش نماز خواندند و در جوار اسماعيل بن زيد مدفون گرديد و پس از يكسال از آنجا به سوى كربلا نقل داده شد و بدن او بعد از يك سال تغيير پيدا نكرده بود . « 1 »
مرحوم آقا ميرزا عبد الله اصفهانى از تاريخ عالم آرا نقل كرده كه : اين عالم بزرگ ، حدود سى سال در نجف و كربلا ساكن بوده و در خدمت مجتهد بزرگ مولانا احمد اردبيلى استفاده مىكرده است و آن بزرگوار به ايشان اجازهء اقامهء صلاة جمعه و جماعت و تلقين مسائل اجتهادى را داده است .
البته خود ايشان در اينكه سى سال آن عالم بزرگ از اردبيلى استفاده كرده باشد بلكه در اصل استفاده و تلّمذ او بر اردبيلى تأمل دارد . « 2 »
ليكن مجلسى اوّل تصريح به شاگردى وى بر اردبيلى كرده است چنان كه با اين مطلب را ذكر كرديم .
عنايت خاص اردبيلى به بعضى از شاگردان
در ميان تلامذه و شاگردان خوبى كه مرحوم اردبيلى داشته است بعضى از آنها در نزد وى از موقعيت ويژهاى برخوردار بودهاند و از جمله صاحب مدارك و صاحب معالم را بسيار محترم مىشمرده است .
مرحوم آية الله سيد حسن صدر نقل مىكنند كه : چون آن دو وارد عراق شدند و نزد اردبيلى آمدند عرض كردند براى ما ميسّر نيست كه مدت زيادى را در اينجا اقامت كنيم و ما دوست داريم كه اگر شما صلاح بدانيد به نحو خاصى
هامش
( 1 ) . روضة المتقين ج 14 ص 382 .
( 2 ) . رياض العلما ج 3 ص 203 و 204 .