3 . يارى بيچارگان در قحطى
در انوار نعمانيه بعد از نقل قضيه دابّه و پياده آمدن مقدس اردبيلى مىفرمايد :
« و كان عام الغلاء يقاسم الفقراء فى ما عنده من الأطعمة و يبقى لنفسه مثل سهم واحد منهم و قد اتّفق انه فعل فى بعض السنين الغالية هكذا فغضبت عليه زوجته و قالت تركت أولادنا فى مثل هذه السنة يتكفّفون الناس ؛ فتركها و مضى عنها الى مسجد الكوفة للاعتكاف فلمّا كان اليوم الثانى جاء رجل مع دوابّ حملها الطعام الطيب من الحنطة الصافية و الطحين الناعم ؛ فقال هذا بعثه اليكم صاحب المنزل و هو معتكف فى مسجد الكوفة ، فلمّا جاء المولى من اعتكافه اخبرته زوجته بانّ الطعام الذى أرسلته مع الاعرابى طعام حسن . فحمد اللّه تعالى و ما كان له خبر فيه . » « 1 »
صاحب لؤلؤة البحرين در ص 149 اين داستان را از سيد نعمة اللّه جزائرى صاحب انوار نعمانيه با اختلاف كمى در عبارات آورده است .
و نيز صاحب روضات الجنات در ج 1 ص 197 و 198 اين داستان را ذكر كرده است .
در قصص العلماء چنين آمده است :
« كرامت دوم : سيد نعمة اللّه در كتاب انوار نعمانيه گفته كه در منتهى المقال هم مذكور است كه در سالهاى گرانى و قحطى مال خود را بر فقرا قسمت مىنمود و در نزد خود به قدر سهم يكى از فقرا مىگذاشت و در بعضى از سالها چنان اتفاق افتاد كه همين عمل را كرد پس زوجهاش به غضب آمد و گفت كه مال ما را به فقرا انفاق مىنمايى و اولاد خود را گرسنه مىگذارى ، پس آن بزرگوار متعرض او نگشت و به مسجد كوفه براى اعتكاف رفت چون روز دوّم برگشت مردى به در خانهاش آمد با چهارپايانى كه بر پشت ايشان بار بود از گندم خوب صاف شده و از طحين - يعنى آرد نازك بسيار خوب - پس آن مرد به زوجهء
هامش
( 1 ) . انوار نعمانيه ، ج 2 ، ص 302 .