صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ
« 1 » نزول يافت و ابراهيم از قوم خود مفارقت نمود و حق تعالى از صلب او ، انبيا بيرون آورد كه
وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ
« 2 » و على عليه السّلام از قريش مفارقت نمود و حضرت حق تعالى عطا كرد او را نسل طيّب و ابراهيم به موجب
أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ
« 3 » اساس كعبه نهاد و امير المؤمنين عليه السّلام اساس اسلام و كعبه را از لوث بتان پاكيزه ساخت و حق تعالى ابراهيم را ابتلاء و آزمايش نمود در قربان كردن فرزند و على عليه السّلام را آزمايش كرد در خوابانيدن به جاى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله
و مساواتش با يعقوب نبى عليه السّلام آنكه يعقوب را بيت الاحزان بود ، آل محمد را كربلا عرصهء امتحان و بلا و ميدان مصيبت و ابتلا بود و چنانچه يعقوب به پيراهن پسر روشنى چشم يافت ، على عليه السّلام را پيراهنى بود كه فاطمه تاروپود او را به دست مبارك خود رشته بود كه هر كورى را سبب بينائى و هر بيمارى را باعث شفا و رستگارى بود و آن حضرت خود در جنگها مىپوشيد و آسيبى به دو نمىرسيد و چنانچه گرگ با يعقوب به تكلم آمد كه گفت گوشت انبيا بر ما حرام است ، مكرر شير و ديگر چيزها حتى اژدها با آن حضرت به سخن درآمدند و اگر يعقوب را دوازده پسر بود بعضى معصوم و بعضى غير معصوم ، آن حضرت دوازده پسر به همين نسق از خود داشت و يازده امام كه از صلب اويند همه معصوم بودند و اگر فرزند او را به چاه انداختند ، فرزندان او را به تيغ و نيزه از مركب انداختند .
و اما مساواتش با يوسف عليه السّلام اينكه حق تعالى در شأن او گفته :
رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ
« 4 » و در شأن على عليه السّلام واقع شده
وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً
« 5 » و اگر برادران او بر او حسد بردند ، آن حضرت محسود بسيار كس از مهاجر و
هامش
( 1 ) . سوره تحريم ، آيه 4 .
( 2 ) . سوره انعام ، آيه 84 .
( 3 ) . سوره آل عمران ، آيه 96 .
( 4 ) . سوره يوسف ، آيه 101 .
( 5 ) . سوره انسان ، آيه 20 .