مصاحبت مىنمايند و ايشان را درويش نام مىكنند و به مرتبهاى در اين باب مبالغه دارند كه جاهلان را كه به غير از خوانندگى كردن و خوانندگى شنيدن به ديگر فسقها هم مثل لواطه و غير آن مشهورند در مجالس مقدّم بر خود بلكه مقدّم بر اهل دين مىنشانند و به ديدن و زيارت ايشان مىروند به آنكه اين فاسقان نام خود صوفى نهادهاند قناعت به همان نموده هيچ تحقيق نمىنمايند كه اين جماعت از زيور معرفت اللّه و شناخت پيغمبر و ائمه معصومين عليهم السّلام عارىاند و به همه حال از اصطلاحات و اعتقادات صوفيه خبرى دارند و قواعد مذهب باطل خود را مىدانند يا از آن نيز عارىاند ؟ بلى كلاه و خرقه و وضع شيّادانه خرهاى زمانه را كافى است و از براى فريب دادن ايشان احتياج به معرفت و استعدادى نيست ؛
پس اگر كسى بهم رسد كه اندك چيزى از علوم دينيه خوانده باشد و بر بعضى از اصطلاحات صوفيه هم وقوف يافته باشد خرهاى اين زمانه را آن چنان كه بايد پالان خواهد كرد و داد مدّعا در اين دنيا كه بهشت اوست خواهد داد و اتفاقا حديثى كه مشعر به اين معنى است كه به گرسنگى كه مىخورند پالان مىكنند خران را دربارهء اين گروه وارد است و آن حديث اين است كه ابن حمزه و سيد مرتضى رازى از شيخ مفيد رحمه اللّه به واسطهاى نقل كردهاند كه او به سند خود نقل نموده از محمد بن الحسين بن ابى الخطاب كه از خواص اصحاب چند امام معصوم است كه او گفت : « كنت مع الهادى على بن محمد عليهما السّلام فى مسجد النبى فاتاه جماعة من اصحابه منهم ابو هاشم الجعفرى و كان رجلا بليغا و كانت له منزلة عظيمة عنده عليه السّلام ثم دخل المسجد جماعة من الصوفيه و جلسوا فى جانب مستديرا و اخذوا بالتهليل فقال عليه السّلام :
لا تلفتوا بهؤلاء الخدّاعين فإنّهم خلفاء الشياطين و مخرّبوا قواعد الدين يتزهّدون لراحة الاجسام و يتهجدون لصيد الانعام ، يتجوعون عمرا حتى يدبخوا للايكاف حمرا لا يهللون إلّا لغرور الناس و لا يقللون الغذاء إلّا لملاء العساس و اختلاس قلب الدفناس ، يكلمون الناس باملائهم فى الحب و يطرحونهم باذلالهم فى الجب ، اورادهم
حديقة الشيعة ( فارسى ) — صفحة 799
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٧٩٩