چنان كه گذشت .
ابن حمزه رحمه اللّه كتاب ايجاز المطالب فى ابراز المذاهب و در كتاب الهادى الى النجاة من جميع المهلكات در هر دو مىگويد كه در شهر رى حاضر بودم كه شيخ ابو الفتوح رازى صاحب تفسير به رحمت حضرت حق تعالى پيوست و به موجب وصيتش در جوار مرقد امام زاده واجب التعظيم امام زاده عبد العظيم الحسنى رحمه اللّه مدفون گشت ؛ پس به نيت حج متوجه مكه معظمه شدم و در وقت برگشتن گذارم به اصفهان و محلت چنبلان و بعضى ديگر از محلات آن شهر افتاد ديدم كه آن قدر از مردم آن شهر به زيارت شيخ ابو الفتوح عجلى شافعى اصفهانى و حافظ ابو نعيم كه پدر استاد اوست و شيخ يوسف بنا كه جدّ شيخ ابو نعيم است و شيخ على ابن سهل و امثال ايشان كه سنى و از مشايخ صوفيه بودهاند ، مىرفتند كه شيعه شهر رى و نواحيش هزار يك از آنها زيارت امام زاده عبد العظيم نمىرفتند .
و مؤلف اين كتاب محتاج به رحمت و مغفرت حضرت رب الارباب احمد اردبيلى گويد : مرا گذار به اصفهان افتاد « 1 » ديدم كه مردم آن بلده شيخ ابو الفتوح عجلى شافعى اصفهانى را شيخ ابو الفتوح رازى نام كرده بودند و به اين بهانه به عادت پدران خويش قبر آن سنى صوفى را زيارت مىكردند و اگر چه از مردم آن ديار امثال اين كردار دور نيست ؛ زيرا كه ايشان پنجاه ماه زياده از ديگران نسبت به حضرت شاه ولايت ناشايست و ناسزا گفتهاند و درين زمان كه مذهب شيعه قدرى قوت گرفته ايشان همچنان مانند پدران چندان محبتى به شاه مردان ندارند و بايد دانست كه چون سالهاى بسيار ظلمه و اشرار در بلاد اسلام استيلاى تمام داشتند مقابر اكثر اولاد و احفاد ائمهء معصومين عليهم السّلام و اكابر اصحاب و احباب ايشان مستور و پنهان ماند و قبور بسيارى از علماى سنى و گوشهنشينان ايشان ظاهر بود و چون مذهب
هامش
( 1 ) . مقدس اردبيلى مدّتى در حوزه علميه شيراز مشغول تحصيل و تدريس بوده و ظاهرا همان روزها ايشان به اصفهان نيز سفرى داشته است .