هرگاه به مجرد نيتى كه به جهت نصرت آن امام شهيد در دل شخصى گذرد نجات حاصل گردد يقين كه مختار و امثال او را درجات رفيعه و مراتب عاليه خواهد بود و از جملهء اثرهائى كه بر شهادت آن حضرت ، يعنى حسين بن على عليهما السّلام مترتب است شفاى امت است كه حق تعالى در تربت آن حضرت به وديعت نهاده .
در « امالى » شيخ طوسى به طريق صحيح از امام ثامن ضامن على بن موسى الرضا عليهما السّلام نقل كرده كه شخصى از آن حضرت پرسيد كه چه مىفرمائيد در آن گلى كه مردم مىخورند ؟ آن حضرت در جواب فرمود كه « كلّ طين حرام كالميتة و الدّم و ما أهلّ لغير اللّه به ما خلا طين قبر الحسين عليه السّلام ؛ فانه شفاء من كلّ داء » « 1 » ؛ يعنى هر گلى كه هست حرام است خوردن آن ، چنانچه گوشت مرده و خون قربانيهائى كه كفار جهت بتان خود مىكردهاند ، به غير از خاك قبر امام حسين عليه السّلام كه آن شفاست هر دردى و مرضى و المى را ، كه چون به قدر نخودى بخورند البته شفا يابند و نه اينست كه همين مرض را بر طرف كند بلكه در حديث است كه هر كه از كسى ترسى داشته باشد و يا از راه خوفناكى رود ، همين كه از آن تربت همراه او باشد از همهء غمها فارغ است و در كتاب « امالى ابن بابويه » و « امالى شيخ طوسى » از چندين طريق احاديث نقل كردهاند و روايتها نمودهاند از آنهائى كه به مرضها مبتلا بودهاند و خوفها داشتهاند و تمامى از بركت تربت آن حضرت از آن امراض و از آن خوفها خلاصى يافتهاند .
و از آن جمله ، در « امالى شيخ طوسى قدّس سرّه » مسطور است « 2 » كه حسين بن محمد بن عبد اللّه از پدرش نقل نموده كه گفت : در جامع مدينه نماز مىكردم دو مرد غريب ديدم كه در يك طرف نشسته با هم صحبت مىداشتند و يكى به ديگرى مىگفت :
هيچ مىدانى كه بر من چه واقع شده ؟ مرا درد اندرونى بود كه هيچ طبيبى تشخيص
هامش
( 1 ) . امالى شيخ طوسى ص 319 .
( 2 ) . امالى شيخ طوسى ص 319 حديث شماره 648 .