پس با دقت در اين آية وآيات بعد آن بخوبى روشن مىشود كه گرچه ظاهرا روى سخن با پيامبر است اما در واقع منظور پيروان أو هستند كه اگر گرفتار فراموشكارى شدند ودر جلسات آلوده به گناه واستهزاء كفار نسبت به مقدسات شركت كردند به محض اينكه متذكر شدند بايد برخيزند وبيرون روند وبفرمايش مرحوم اردبيلى از باب ضرب المثل معروف عرب است كه مىگويد « ايّاك اعني واسمعى يا جارة ( مخاطبم تويى ولى همسايه تو بشنو ) از اين آية وبحث پيرامون آن بخوبى مسئله سهو النبي ( ص ) نيز روشن نمىگردد شيعه معتقد به عدم وقوع سهو از پيامبر است ( بخلاف أهل سنت ) البتة شيخ صدوق ره فراموش كردنى كه از جانب خدا باشد را تجويز مىكند . اما فراموش از طرف شيطان را رد مىكند واستدلال كرده به اينكه : فراموشاندن خدا بواسطة آنستكه مردم بخدايى آنها معتقد نشوند وبدانند كه آنها نيز انساني مخلوق هستند مبادا بجاى خدا به پرستش ايشان بپردازند .
وظاهر عبارت مرحوم طبرسى در مجمع البيان نيز همين است ولى مرحوم اردبيلى به ضعف استفادهء أو از آية اشاره كرده أولا در آنجا كه مىفرمايد : « ولعله من باب ( إياك اعني اسمعى يا جارة ) ثانيا با لفظ « فتأمل » البتة دلائل عقلي ونقلي بياد ديگرى نيز در اين مورد وآورده شده كه بيان آنها مستلزم اطالهء كلام است .
مقالات كنگره محقق اردبيلى ( مقالات ) ( عربى - فارسى ) — صفحة 453
مساهمون: كنگره بزرگداشت مقدس اردبيلى
ص٤٥٣