« الشارح » درست است ومراد محقق كركى است در شرح قواعد أعنى جامع المقاصد ( ج 9 ، ص 347 ) .
يب : ج 9 ، ص 477 : « ذكر الشهيد الثاني في الذكرى » ! آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است ؟
يج : ج 3 ، ص 445 : « سنة سبعة وسبعين وتسعمائة » غلط ، ودرست آن « سنة سبع و . . . » است .
يد : ج 14 ، ص 473 : اين جمله يعنى يكى از آخرين جملات كتاب اشتباه است : « هذا آخر ما أوردنا إيراده » . كه بجاى « أوردنا » بايد « أردنا » باشد . وبا اينكه در دو نسخهء خطى مجمع الفائدة كه تصويرش در آغاز جلد أول درج شده ومورد استفادهء مصحح بوده بطور صحيح « أردنا » آمده است مع ذلك ، چون در چاپ سنگى « أوردنا » بوده ، اين اشتباه به چاپ مصحح هم سرايت كرده ، واين نشان دهنده آن است كه در مقابله با مخطوطات دقت كافى نشده وبعضي از اشتباهات چاپ سنگى به چاپ مورد بحث منتقل شده است .
يه : ج 5 ، ص 10 :
وما بقي من كتبه رحمه اللّه الستين التي صنّفها إلى حين تصنيف الخلاصة وذكرها فيه ، فضلا عن الإضافات بعدها ، مثل كتاب الألفين وغيره . . .
در اين عبارت اگر « ما » نافيه باشد ، پيداست كه خلاف مقصود مؤلف ، واشتباه وأضحى است ؛ زيرا كتابهايى كه علامه در خلاصه نام برده همه مفقود نشده است ، واگر « ما » موصوله باشد مبتدائى است كه خبر ندارد . اين عبارت در چاپ سنگى هم به همين صورت است .
يو : در ج 7 ، ص 320 وموارد بسيار ديگر « شياة » با تاء ضبط شده كه صحيح آن « شياه » با هاء است .
ير : در ج 4 ، ص 66 « في الدروس » غلط ، وصحيح آن « في الدرس » است ، كه مشروح دليل آن گذشت ، ومراد از آن جلسهء درس است نه كتاب دروس شهيد
مقالات كنگره محقق اردبيلى ( مقالات ) ( عربى - فارسى ) — صفحة 358
مساهمون: كنگره بزرگداشت مقدس اردبيلى
ص٣٥٨