آمده است :
« حدثنا أحمد بن الحسن القطان ، قال : حدّثنا الحسن بن علىّ العسكري ، قال :
حدّثنا أبو عبد اللّه محمد بن زكريا البصريّ ، قال : حدّثنا جعفر بن محمد بن عمارة ، عن أبيه ، عن جابر بن يزيد الجعفى ، قال : سمعت أبا جعفر محمد بن على الباقر عليهما السلام يقول : ليس على النساء أذان و لا اقامة ، و لا جمعة ، و لا جماعة ، و لا عيادة المريض ، و لا اتباع الجنائز ، و لا إجهار بالتلبية ، و لا الهرولة بين الصفا و المروة ، و لا استلام الحجر الأسود ، و لا دخول الكعبة ، و لا الحلق انّما يقصّرن من شعورهنّ ، و لا تولّى المرأة القضاء ، و لا تولّى الامارة ، و لا تستشار ، و لا تذبح الا من اضطرار ، و تبدء فى الوضوء به باطن الذراع و الرجل بظاهره » . الحديث . « 104 »
اين روايت نيز هر چند سندى متصل دارد و برخى از روات آن توثيق شدهاند ، همانند احمد بن الحسن القطان كه از مشايخ صدوق است و محمد بن زكرياى بصرى ، معروف به جوهرى كه شخصيت عمدهء شيعى در بصره بوده و كتابهاى چندى داشته است اما برخى ديگر چون جعفر بن محمد ، قضاوت مثبتى دربارهء آنان صورت نگرفته بلكه دربارهء جعفر بن محمد حتى اين احتمال رفته است كه از عامّه باشد . « 105 » بهر روى اين روايت هر چند در نگاه ما در مقايسهء با روايت قبلى ممكن است از نظر اعتبار وضعيت بهترى داشته باشد ولى از عدم ذكر آن در « فقيه » مىتوان اين گمان را برد كه مرحوم صدوق به آن روايت قبلى اعتماد بيشترى داشته است . چنان كه از نظر دلالت نيز اين روايت از قوّت بيشترى برخوردار است چرا كه ظاهرا چارهاى نيست جز اينكه جملهء « و لا تولى المرأة القضاء » را جملهاى مستأنفه بدانيم ، و در اين صورت اين پاسخ گذشته كه نفى مذكور به جهت رفع تكليف و الزام است جايى نخواهد داشت مگر اينكه حذف بيشترى را در تقدير بگيريم و لفظ « النساء » را مبدل به « المرأة » بشماريم ؛
هامش
( 104 ) . خصال ، ص 585 ، باب الثلاث و سبعين خصلة .
( 105 ) . قاموس الرجال ، ج 2 ، ص 677 ، ط دفتر انتشارات اسلامى .