عظيمى قائل بود و اجازه نمىداد نسبت به كريمهء اهل بيت كم لطفى شود . وى آن سلالهء پاك پيامبر را ما فوق انسانهاى مادّى مىپنداشت . به همين سبب در آن سالى كه پادشاه عربستان به تهران آمده بود ضمن ارسال هدايايى ، از ايشان درخواست ملاقات كرده بود . آيتالله بروجردى اين پيشنهاد را نپذيرفتند و در جواب اطرافيان گفتند « اين شخص اگر به قم بيايد و به زيارت حضرت معصومه عليها السلام نرود ، توهين به آن حضرت خواهد شد و من چنين امرى را به هيچ وجه تحمل نمىكنم . » « 1 »
او با اين كه مبالغ هنگفتى از وجوه شرعى در اختيار داشت و شهريهء طلاب و فضلاى نجف و قم را پرداخت مىكرد اما زندگى شخصى او بسيار ساده و زاهدانه بود . از وجوه شرعى مصرف نمىكرد و هزينهء زندگى خود را از درآمد ملك اندكى كه در بروجرد داشت ، تأمين مىنمود و نان مصرفى خانواده را از گندم و آرد محصول همان زمين تهيه مىكرد .
يكى از نزديكان ايشان در اينباره نقل مىكند :
روزى آيتالله بروجردى از كيفيت پخت نانواى محل ناراحت و گلهمند بود ؛ فرمود : اين نانى كه براى ما مىپزند كيفيتش خوب نيست . گلايهء ايشان را به نانوا رساندم ؛ او گفت : آردى كه ايشان در اختيار ما مىگذارد ، مرغوب نيست و نان آن بهتر از اين در نمىآيد . اگر آقا نان خوب مىخواهند ، من مىتوانم آرد خوب تهيه كنم و از آن براى ايشان
هامش
( 1 ) . همان ، ص 118 ؛ الگوى زعامت ، ص 176 .