اين اطاق دو درب دارد كه يكى به روى مسجد باز مىشود و ديگرى به بارگاه امام حسين [ ع ] . و داخل گنجه نيز آثار شريف نبوى قرار داده شده كه شامل : قطعهاى از
پيراهن پيامبرخدا ( ص ) ، سرمهدان ، ميل سرمه و قطعهاى از يك دسته و تارهايى از موى مبارك آن حضرت و نيز دو جلد قرآن مجيد به خط كوفى كه روى پوست نازك آهو نوشته شده است ؛ يكى از آنها منسوب به عثمان - رضى الله عنه - و دومى متعلق به [ امام ] على بن ابىطالب - رضىالله عنه - است .
اين آثار شريف نبوى - آنچنانكه در منابع تاريخى آمده است - در اختيار اهل بيت بوده و خلفا و امرا بر آنها دست گذاشتهاند . همچنانكه همين منابع تأكيد دارند كه آنچه پيامبراكرم ( ص ) از خود بهجاى گذارده شامل : يك پيراهن بلند راه راه گلدوزى شده ، روپوش عثمانى ، دو پيراهن بلند و يك پيراهن كوتاه صحارى « 1 » و يك پيراهن سحولى « 2 » و شلوار بلند و جبّه يمانى و جامهاى سياه و نوعى پوشش سر و مجموعهاى از موهاى مبارك آن حضرت ( ص ) مىشد . « 3 »
در مورد آثار موجود در بارگاه حسينى ، مىتوان گفت كه اينها قسمتى از چيزهايى است كه پيامبراكرم ( ص ) بهجاى گذارده است . خانم دكتر سعاد ماهر اين آثار را مورد مطالعه قرار داده است ؛ گفته مىشود كه آثار موجود در مصر ، نزد خاندان ابراهيم در شهر ينبع حجاز بودند و اين خاندان يكى پس از ديگرى آنها را به ارث مىبردند ؛ در قرن هفتم هجرى ( سيزدهم ميلادى ) در دوره الظاهر بيبرس ، وزير مصر الصاحب تاجالدين اين آثار شريف را از بنى ابراهيم خريدارى كرد ؛ برخى منابع حكايت از آن دارند كه او براى آنها 60 هزار درهم يا 250 هزار درهم و نيز 100 هزار درهم پرداخت .
هامش
( 1 ) - صحارى : منسوب به صحار ، روستايى در يمن كه پيراهنهاى آن معروف بود .
( 2 ) - ابن اثير مىگويد : به فتح سين و ضم آن روايت شده است ؛ به فتح سين منسوب به السحول يعنى لكهگير پارچههاى ابريشمى است زيرا اين پارچهها را مىشويد يا منسوب به سحول ، روستايى در يمن است . ولى به ضم سين به معناى پيراهن سفيد و شفاف از جنس پنبه است ؛ گفته شده به ضمّ سين نام روستايى است ؛ نگاه كنيد به : النهاية 2 : 760 .
( 3 ) - نگاه كنيد به : البداية و النهاية 6 : 3 به بعد .