مهم آناست كه اين آثار بهجاى مانده از پيامبراكرم ( ص ) تا زمانى كه در سال 926
هجرى يا پيش از آن براى پيشگيرى از سرقت در پى آسيبهاى جدّى كه به بناى رباط وارد آمد به قبة السلطان غورى « 1 » منتقل شدند ، در رباط الآثار قرار داشتند .
اين آثار حدود سه قرن در قبة الغورى باقى بودند تا اينكه در سال 1275 هجرى قمرى انتقال يافتند و سپس به ديوان عمومى اوقاف منتقل گشتند و سپس در سال 1305 هجرى قمرى به سراى عابدين و از سراى عابدين به بارگاه حسينى - در گنجهاى ويژه - انتقال داده شد تا اينكه سرانجام در سال 1311 هجرى قمرى ، اطاق كنونى براى آنها ساخته شد .
عمليات انتقال از كاخ عابدين تا بارگاه حسينى طى مراسم باشكوهى در يك كاروان مجلل صورت پذيرفت كه پيشاپيش آن مردان طريقت صوفى ، شيوخ ، سادات و كنسولهاى كشورها و ديگران حضور داشتند ؛ اين كاروان بزرگ از كاخ عابدين رهسپار خيابان عبدالعزيز و از آنجا به دروازهء خضراء ، خيابان محمدعلى ، ميدان باب الخلق ، جادهء تحت الربع ، السكريه ، العقادين ( در غوريه ) ، راه آهن جديد و بالاخره تا بارگاه حسينى را پيمود .
ولى در اينجا يك پرسش مطرح مىشود : آيا اين آثار بهجاى مانده نبوى در بارگاه حسينى واقعا همان چيزهايى است كه از زمان پيامبر ( ص ) ، دست بدست شده و به ارث رسيده است ؟
در بارگاه حسينى - آنچنانكه خانم دكتر سعاد ماهر برشمرده است - سه قطعه پارچه بافته شده ، يك قطعه دستگيره يا عصا و سرمهدان و ميل سرمه و جعدى از موى ريش و سرمبارك آن حضرت [ ص ] وجود دارد .
هامش
( 1 ) - قانصوه بن عبدالله الظاهرى الاشرقى الغورى ملقب به الملك الاشرف سلطان مصر چركسى الاصل در خدمت سلاطين بود و وزارت دربار را در حلب برعهده داشت و سپس در قلقه الجبل در قاهره به سال 905 هجرى به عنوان سلطان با وى بيعت شد . او علاقه وافرى به ادبيات داشت و داراى ديوان شعرى است . سلطان سليم عثمانى در سال 922 هجرى با سپاهى بزرگ به جنگ وى رفت و لشكريان او را شكست داد . او در حالى كه سوار بر اسب خود بود بيهوش شد و مرد . نگاه كنيد به خطط المقريزى 3 : 421 - 4290 ؛ الاعلام 5 : 187 .