در دورهء عثمانى با توجه به اقبال شديد تودههاى مؤمن مصرى نسبت به آن ، مسجد بازهم توسعه پيدا كرد و حجرهاى از جنس آبنوس صدفكارى شده با پوششى از ابريشم زربفت براى آن ساخته شد ؛ اين حجره را طى جشن باشكوهى به بارگاه حسينى انتقال دادند ؛ الجبرتى در توصيف اين جشن مىگويد : بزرگان طايفه رفاعى و صوفى با طبلها و پرچمهاى خود پيشاپيش حركت مىكردند و درحاليكه بخوردانهاى نقرهاى و بخور عود و عنبر و نيز ظرفهاى حاوى گلاب در دست داشتند و به روى مردم گلاب مىپاشيدند ، حجره را تا رسيدن به بارگاه ، همراهى مىكردند .
عبدالرحمن كدخدا نيز در سال 1175 هجرى مسجد را بازسازى كرد و براى آن آب انبار و شيرهايى ساخت و براى خدمه و متوليان آن حقوق ماهيانهاى مقرر كرد . « 1 »
پس از آن - به گفتهء على پاشا مبارك - در زمانالخديوى اسماعيل « 2 » اين بنا بازسازى
شد و بازسازى آن ده سال بهطول انجاميد . فرشهاى نفيسى در آن پهن شد و با شمعها و روغنهاى خوشبو و چراغ تورىهاى گازى كه در قنديلهاى بلورى قرار مىگرفت روشنايى آن تأمين گرديد و شمارى بيش از اندازه امام جماعت و مؤذن و مبلغ و دربان و فرّاش و جاروكش و سقا و . . . براى آن درنظر گرفتند و موقوفههاى زيادى برايش اختصاص دادند كه درآمد حاصل از آنها سالانه بالغ بر هزار ليره مىشد .
آنگونه كه على مبارك به عنوان مهندس طراح بناى فعلى مىگويد : اين عمارت مبلغ 79 هزار ليره از بودجه اوقاف را به خود اختصاص داد و اين علاوه بر مبالغ كمكى بود كه امرا و بزرگان قوم تقديم كرده بودند .
هامش
( 1 ) - عجائب الآثار فى التراجم و الاخبار ، ( عبدالرحمن الجبرتى ) جلد 1 ، صفحه 492 .
( 2 ) - الخديوى لقبى است كه به برخى حاكمان داده شده از جمله سلطان عبدالعزيز عثمانى آنرا به اسماعيلپاشا والى مصر درسال 1867 م . داد و پس از آن به افراد خاندان محمدعلى درمصر نيز اطلاق شد . نگاه كنيد به :
المنجد فى الاعلام ، صفحه 267 .