از عسقلان به قاهره انتقال داده شد . » « 1 »
همچنين در كتاب العدل الشاهد فى تحقيق المشاهد آمده است : « وقتى عبدالرحمن كدخدا درسال يكهزار و يكصد و هفتاد و پنج ( 1175 . ) در پى توسعه مسجد مجاور مسجدالشريف برآمد ، به او گفتند : در اين آرامگاه وجود سر [ مبارك امام ] حسين ثابت نشده است لذا در صدد تحقق موضوع برآمد و در حضور مردم ، آرامگاه را گشود و دو
عالم جليلالقدر يعنى : شيخ الجوهرى شافعى و شيخ الملوى مالكى وارد آن شدند و بنابه گفتههاى ايشان بعد از خروج از درون آن قبر ، شاهد چهارپايهاى از چوب ساج كه روى آن طشتى از طلا قرار داشت بودند كه بر فراز آن پرده ابريشمى سبزرنگى بود و زير آن كيسهاى از ابريشم سبز كم رنگى بود كه سر مبارك داخل آن قرار داشت . »
بههرحال امام ابن الجوزى در اين مورد مىگويد : « سر امام حسين و پيكر او هركجا كه باشد در دل و جان و روان مردمان جاى دارد » لذاست كه ما مىگوييم دوستى اهل بيت و خوش گمانى به محل دفن و ضريح ايشان ، بهتر از خوددارى از زيارت آنها به بهانههاى نامطمئن است . و چه درست و بهجا گفته است :
- مولا حسين را در سرزمين شرق و غرب مجوييد .
- همه جا را رها كنيد و به سوى قلب من آييد كه او در قلب من جاى دارد .
از اينجاست كه هر زائرى براى قرائت چند آيه از قرآن مجيد و دعا براى هركدام از مسلمانان از ثواب بهرهمند مىگردد همچنانكه نيت صله رحم رسولخدا ( ص ) نيز براى او ثواب بهدنبال دارد . شگفت اينكه كسانى يافت مىشوند كه خود را از نعمت دوستى اهل بيت محروم مىسازند زيرا از درك دلالت اين آيه كريمه عاجز ماندهاند :
« ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى »
( سوره الزمر - 3 ) ( . . . ما آنها را جز براى اينكه ما را هرچه بيشتر به خدا نزديك گردانند ، نمىپرستيم . ) و توجه ندارند كه واژه " ما نعبدهم " ( آنها را نمىپرستيم ) در اين آيه اشاره به عبادت از جمله ركوع و سجود دارد ! به آنها مىگوييم تفاوت ميان عبادت و محبت زمين تا آسمان است . دوستداران اهل بيت مىگويند : ما
هامش
( 1 ) - خطط المقريزى 2 : 181 .