او خانهدار است و كدبانوى شايستهاى نيز هست . او دوستدار دانش است و بهحق لقب " نفسية العلم " گرفته است .
او با مردم نيازمند ، آمد و شد دارد و به درد دلهاى آنها گوش مىدهد لذا خانهاش همواره محل رفت و آمد زائران از سرتاسر جهان اسلام و بهويژه كسانى است كه در موسم حج به آن ديار آمده يا به قصد فراگيرى دانش عازم آنجا شدهاند ؛ در ميان آنها مردم مصر بيش از همه خواهان ديدار با آنها بودهاند .
خاندانش همواره سرشار از ديداركنندگان بود درست مانند وقتى كه در مصر اقامت داشت به همين دليل درصدد برآمد به دليل ازدحام علاقمندان در خانهاش ، راهى حجاز گردد كه آنرا توضيح خواهيم داد .
بنابراين زهد و پارسايى بانو نفيسه ، پارسايى سازنده و مفيدى است همچنانكه پارسايى پيامبراكرم ( ص ) سازنده و مفيد و از اين نظر ايدهآل بود .
امام احمدبن حنبل مىگويد : زهد بر سه گونه است : يكى ترك حرام كه زهد عوام است و ديگرى ترك حلالهاى اضافى كه زهد خواص است و سوم ترك آنچه بنده را از خداى بازمىدارد كه زهد عارفانه و متعلق به عارفان است . « 1 »
زهد و پارسايى بانو نفيسه از اين نوع يعنى زهد عارفانه بود ؛ شعار او از اين قرار بود : اول خدا و دوم جامعه [ مردم ] . نماز و عباداتش براى خدا بود ، زندگى و مرگش نيز براى خدا بود .
اخلاق او
بانو نفيسه ( رض ) داراى اخلاقى نيكو ، طبعى پاك و صاحب كرامات بود . خداوند متعال وجود او را از خميرهء پاكى سرشته و او را به نيكويى پرورش داده بود ، او رادمردى و انصاف ، بخشش و گشادهدستى و نيكوكارى و عبادت و نماز و پارسايى و قناعت را در خود گردآورده بود .
هامش
( 1 ) - كتاب الزهد : 4 .